Dinsdagavond half twaalf. Ik zit tussen twee druk kwebbelende dames - type 'kom-we-gaan-weer-naar-de-huishoudbeurs - van ver in de dertig in een overvolle trein naar Utrecht.
"Nou, dat was me het optreden wel he?"
"Zo zeg, dat kun je wel zeggen"
"Ze wordt wel oud he?"
"Nou. Je kan ook wel zien dat ze aan plastische chirurgie doet he. Zag je die armen? Dat waren alleen maar spieren! Daar was gewoon al het vet afgezogen!"
"Ja. En ze traint ook drie uur per dag he. Dat is best wat he."
"Ze heeft ook dr voorhoofd laten liften. Komt ze ook voor uit hoor. Maar ik vind dat ook goed, want heb je die Brigitte Bardot gezien? Die doet dat dus niet en die ziet er gewoon niet uit."
....
"Volgend jaar komt Tina Turner he...ik heb al kaartjes."
Ze was er weer, Madonna, en ik was er ook. Beetje melancholisch was het wel. Ik ben namelijk allang niet meer dat meisje dat haar posters boven mijn bed plakt, kettingen met kruizen om mijn nek hangt en dweperig wegdroomt bij het horen van La Isla Bonita. Dat wil zeggen, dat ben ik niet meer in de praktijk. In de praktijk ren ik vier dagen per week met luiers in twee maten door het huis, laveer ik met kinder,- én winkelwagen door de plaatselijke supermarkt, probeer ik biologisch verantwoorde babyprakjes te koken zónder de hulp van Sesamstraat en beschilder ik van wc-rollen geknutselde verrekijkertjes terwijl mijn dochter met de natte verfkwasten achter de poezen aan zit.
Ooit heb ik mezelf streng toegesproken en plechtig beloofd: als ik later oud ben, ga ik mooi niet zo aanstellerig uit mijn dak op Madonna's muziek van vroeger. Mijn moeder deed dat op de muziek van de Stones en dat vond ik triest en zielig. Maar toen mijn grote jeugdidool gisteren de eerste akkoorden van Borderline speelde, heb ik die belofte verbroken. Zonder schuldgevoel. Ik was weer even dat meisje van toen. En ik weet ook zeker dat Madonna zich niet één keer vijftig heeft gevoeld.
