Blablah

Wat het precies gaat worden weet nog (bijna) niemand, er wordt gezegd een interactieve videosite, maar dat het iets leuks gaat worden is zeker. En dat het hit gaat worden, lijkt ook al zeker. De afbeelding op de site spreekt mij in ieder geval aan. En de naam ook: Blahgirls.

Minitasken

Ik ben opgegroeid met de liefste huishoudster van de wereld. Stapie. Als Stapie kwam, was het gezellig. Ze lunchte mee, had altijd een cadeautje bij zich en maakte mijn kamer blinkend schoon zonder aan mijn dagboek te zitten. Ze zwierde, zwaaide en zeemde met haar dikke billen door het huis en ik vond het altijd een beetje jammer als ze weer wegging.
Nu ik mijn eigen huishouden run verlang ik regelmatig terug naar Stapie. Volgens mij was zij dat lot uit de loterij waar mensen het altijd over hebben. De hulpen die ik heb gehad waren niets vergeleken bij haar. Met de laatste als absolute dieptepunt: die had per schoonmaakbeurt 120 (!) van die kant-en-klare schoonmaakdoekjes nodig en dan was er nog niets schoon. Maar dan moest ik wel extra betalen voor het kwartier waarin ze koffie had gedronken.
In mijn vergeefse zoektocht naar Stapie 2.0 heb ik behoorlijk leren schoonmaken. Ik weet nu precies hoe ik in in een handomdraai veel schoon kan krijgen, in ieder geval de suggestie kan wekken dat mijn huis schoon is.
Minitasken heet dat, lees ik nu. Minitasken - Lifehacker schrijft erover - is het doen van kleine huishoudelijke klusjes tussen de bedrijven door. Zo blijft je huishouden op orde zonder dat je uren staat te boenen en te poetsen, aldus de huishouddeskundige in het bericht.
Hier de link naar de lange lijst minitasks die ze heeft verzameld. Kun je het ook proberen als je behoefte hebt aan een schoner huis. Maar je hoeft het niet te lezen. Mijn samenvatting is net zo goed: ruim gewoon je rommel achter je kont op. 

Zielig

Het baby walvisje is niet meer. Snif.

Kolven

Australië is in de ban van een babywalvis die door zijn moeder is verlaten en helemaal alleen voor de kust zwemt. Als er niet snel een oplossing wordt gevonden zal het arme kleintje sterven, want hij moet zeker nog elf maanden worden gezoogd voordat hij op eigen benen kan staan. 

Nou ja, met eigen vinnen kan zwemmen.
Elf maanden borstvoeding, konden moeders in Nederland dat maar geven. Nou, elf is wat veel, maar zes - zoals de gezondheidsraad het voorschrijft - zou fijn zijn. Het is alleen zo extreem moeilijk vol te houden!
Voor diegenen die het niet weten: ik ben moeder. Van inmiddels twee kinderen. En één van die twee krijgt borstvoeding.

Het grote voordeel van borstvoeding is dat het je kind beschermt tegen allerlei allergieën, verkoudheden en griepjes. En voor mij is het het mooiste intieme samenzijn dat ik ooit heb meegemaakt. Dat wil zeggen, het strijdt om de eerste plaats met dat andere intieme moment, dat moment waardoor ik nu die baby heb. Maar er kleeft ook een enorm nadeel aan borstvoeding: zodra je weer gaat werken moet je gaan kolven.
En dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Kolven is niet iets wat je eventjes doet. En je hebt er een afgezonderde plek voor nodig ook, want het is ook nog eens een tamelijk ongemakkelijk klusje.
Ik heb er een gruwelijke hekel aan, maar ik wil natuurlijk het beste voor mijn kind. En dus ga ik altijd van huis met laptop,- én kolftas.
Volgens mij hoort iedere werkgever een ruimte beschikbaar te stellen waar moeders kunnen kolven, maar bij mij is dat niet zo. Er is trouwens wel een rookruimte. Kennelijk is dat belangrijker. 

En dus scharrel ik op de dagen die ik werk door het pand op zoek naar plekjes waar ik het ‘witte goud’, zoals het ook wel wordt genoemd, af te kolven. Dat is op de raarste plekken: een oud montagehok, een lege studio, de wc en zelfs de kamer van het afdelingshoofd (die op vakantie is). En als ik een dag op reportage moet, of een lang afspraak heb, beland ik op nog vreemdere plekken. De achterbank van een auto, op de wc in het vliegtuig, in de kroeg en ga zo maar door.
Maar gisteren was wel het dieptepunt uit mijn kolvende bestaan. Ik was bij de tandarts en zou daarna een andere afspraak hebben. Baby-lief zat op de crèche en dus zat er maar één ding op: vragen of ik op de praktijk mocht kolven. Arme tandarts, hij begreep er niets van. Maar uit beleefdheid liet hij me gebruik maken van zijn archiefruimte. Het leek me de perfecte plek, tot ik zag wat hij er had opgeslagen. Daar zat ik dan, met mijn kolfmachientje tussen honderden gebitten. En hoe langer ik er zat hoe meer ik het idee kreeg dat ze me massaal aan het uitlachen waren om mijn vreemde bezigheid.
Nog eventjes en dan is mijn kind een half jaar. Dan kan die rare kolf eindelijk de deur uit.  

Minikunst

Tijdens het uitpakken van de verhuisdozen kwam ik laatst een oud visitekaartje tegen. Zo'n zelfgemaakt exemplaar waarvan ik me niet kan voorstellen dat ik het ooit heb kunnen uitdelen. In elkaar geknutseld met een voorgekauwd jpegje uit een of andere standaard map op mijn oude Windows computer en vormgegeven met zo'n knullig Word-lettertype. Lucinda handwriting ofzo. Het was afgedrukt met een oude stoffige printer (met alle vlekkerige gevolgen van dien), op maat geknipt met een schaar en geplastificeerd met dat plastic waar je ook boeken mee kaft. 

Dat ik zo'n carrière heb weten op te bouwen met zulke misbaksels is me een raadsel.

Wat het werkelijk is, is dat ik niet in de noodzaak van visitekaartjes geloof. Ik heb ze zelden tot nooit nodig gehad. De mooiste opdrachten heb ik zelfs gekregen via op viltjes gekrabbelde telefoonnummers of door zelf te bellen. En wie me echt wil vinden, tikt mijn naam in bij Google en heeft me zo te pakken.

Toch huppelde ik zowat naar de postbode vanmorgen, toen hij mijn nieuwe kaartjes kwam bezorgen. Mijn nieuwe kaartjes van Moo.com, een website waar je zelf visitekaartjes kunt maken. Niet van die inspiratieloze exemplaren die je vroeger op de NS stations kon laten printen, maar een soort mini kunstwerkjes die je met je eigen afbeeldingen kan vormgeven en waar er dus niet één hetzelfde van hoeft te zijn. Het ene kaartje was nog mooier dan het andere. En dus heb ik nu 150 unieke visitekaartjes. Geen idee wat ik ermee moet, maar blij dat ik ben! 

Hoe het niet moet

Ik had al jaren niet meer van haar gehoord en eigenlijk ook al jaren niet meer aan haar gedacht, maar toen vanmorgen opeens haar naam in mijn inbox verscheen, kwam de ene na de andere herinnering weer boven. Cordula en ik zaten samen op de school voor journalistiek in Parijs. Zes maanden lang volgden we Franse college's, liepen we stage bij Franse kranten en verkenden we het Parijse nachtleven van de wildste clubs tot in de kleinste kroegjes. Ik heb nog nooit zo weinig geslapen en zoveel geleerd als in die periode. 

Met een officiële diploma onder ons arm gingen we na dat half jaar trots naar huis waar we aan de slag gingen als freelance correspondent. Zij vanuit München, ik vanuit Amsterdam. Zo nu en dan stuurden we elkaar nog een bericht, maar de afgelopen jaren was dat niet meer gebeurd. 

Tot vanmorgen dus. 

Twee keer achter elkaar rolde haar mailtje binnen. Het was een open CC gericht aan alle 783 contacten uit haar adresboek met als onderwerp "Ruckruf". Een half uur later kwamen er weer twee e-mails binnen, dit keer wel met inhoud. Veel inhoud zelfs. De berichten waren volgepropt met haar nieuwe v-card (2 keer), ondertekend met een digitale handtekening van  11 regels, afgesloten met drie regels sterretjes en na lang scrollen ook nog een in VETTE RODE HOOFDLETTERS  geschreven boodschap dat ze cursussen tijdmanagement voor creatieve chaoten geeft.  

************************************************

Je kent ze wel.

************

Ik volgde de link naar haar site (die ze 4 keer had genoemd) waar je handige tips kan downloaden om je tijd nuttiger in te delen. Een van die downloads was de 'Elf gouden e-mail regels', oftewel de beroemde do's en don'ts voor de mail . Ik las de tips: Hou het kort en zorg ervoor dat je nooit hoeft te scrollen in een mail. En: Stuur geen open CC's naar iedereen uit je adresboek en bedenk een geldboete voor de collega's ('spammers') die dat wel doen.

Arme Cordula. Ik hoop maar dat niemand van haar 783 contacten het opmerkt.