Mysterieus...

Er zijn van die dingen die altijd een raadsel zullen blijven. Deze week overkwam me zoiets onverklaarbaars. Gisterenmorgen, ik krabbelde nietsvermoedend iets op een geeltje, besefte ik opeens dat ik schreef met een pen die ik nog nooit had gezien. Een stevige zilverkleurige balpen met een fijn in de hand liggende rubberen greep. Echt zo een waarvan je denkt: daar zou ik er meer van willen hebben. Maar ik had geen idee hoe ik eraan kwam. Er zijn wel eens vreemde pennen die ik adopteer omdat ze zo lekker schrijven, maar meestal weet ik dan wel wat hun herkomst is. Meegeleverd bij een of ander persbericht, weggegrist uit de radiostudio in Hilversum of van de redactie, of - zoals laatst met Koninginnedag - gevonden in een oud vergeten tasje.
Maar van deze pen wist ik he-le-maal niets.
De tekst op de pen maakte het nog geheimzinniger: 'St Messianic Christian'. Als er iets is waar ik niets mee te maken heb, dan is het dat wel. Ik Googelde en Googelde, maar hoe meer ik zocht, hoe minder ik begreep via welke route de pen in mijn leven verzeild was geraakt. Mijn lief had 'm niet meegenomen en er was ook niemand geweest die hier iets met zijn of haar pen had geschreven. Dit zou toch geen teken van God zijn? Het deed me denken aan de klassieke website, 'The bureau of missig socks' die werd opgericht om de vraag te beantwoorden waar die ene sok toch altijd blijft nadat je allebei je sokken in de wasmachine of droger hebt gestopt. Zo'n site zou er ook moeten zijn voor pennen. Want ergens is iemand misschien wel helemaal in zak en as om het verlies van zijn lievelingspen...

Kinderboerderij

Bij mij in de wijk staat een kinderboerderij. Ingebouwd door flatgebouwen, verscholen achter het geraas van de auto’s op de Ferdinand Bol en grenzend aan de achtertuintjes van de sociale woninghuur. Hier leven wat schapen, geiten, een stel enorme varkens, een ezel, twee bevriende pony’s en een hele hoop eenden, konijnen en vogels bij elkaar. Ze hebben geen weet van de vreemde plek waar ze wonen, maar vermaken zich er prima. En ik ook. Ik ga erheen omdat het me het idee geeft niet in een volle vuile stad te wonen, maar in een vredig dorp waar de klok niet zo snel tikt. Het voelt er alsof je op een open plek van een donker, dichtbegroeid bos belandt. Eindelijk zie je dat de zon schijnt en kun je opgelucht ademhalen.

Een paar weken geleden werd er een zwart lammetje geboren op die open plek. Ik baande me een weg door opgebroken straten, toeterend verkeer en vloekende zwervers om te kunnen zien hoe het wankelende diertje kwispelend de tepels van haar moeder zocht. Moeder schaap blaatte recht in het gezicht van Donne die vervolgens bevend van angst haar armpjes om mijn nek sloeg en zacht begon te huilen. Gek toch, dat ze schrikt van zo’n lief schaap en totaal ongevoelig lijkt voor de agressieve bestuurders in het verkeer en die vloekende zwervers in mijn park. Ik hoop dat ik haar snel kan uitleggen wat mooier is.

Zien!

Een scene uit 'Shut Up and Sing', die ik zaterdag zag: voor een van de concerten van de Dixie Chicks staat een man te protesteren tegen hun optreden. De countryband heeft openlijk kritiek op de president gehad (preciezer, de leadzangeres had tijdens een optreden terloops gezegd dat ze zich schaamden dat Bush uit Texas komt) en daardoor voelt de man, en duizenden Bush voorstanders met hem, zich op zijn patriotistische teentjes getrapt. De camera komt op hem af en hij zegt: "Vrijheid van meningsuiting mag maar, mijn God, je doet het niet in het buitenland en niet voor een groot publiek."
Ik geloof dat de documentaire nog draait. Zo niet: huur 'm dan zodra je kan.

Spotgirl gemist

Het is natuurlijk allesbehalve een online kijkcijferkanon, maar wel erg leuk om mee te spelen: mijn persoonlijke televisiekanaal bij Ustream, de nieuwe website waar je je eigen streaming televisie kunt uitzenden. Ustream is live tv, maar oude afleveringen worden - als je daarvoor kiest - opgenomen en bewaard op je persoonlijke televisiepagina. Een soort uitzending gemist dus, maar dan voor je eigen zender. Zo is het videoverslag van de uitzending van Radio Online hier terug te kijken. Zonder geluid overigens, dat hadden we even uitgeschakeld. En dat is natuurlijk heel vreemd bij een radioprogramma. Voor de podcast moet je op de website van Radio Online zijn. Over 'crossmedia' gesproken...

MC's Live

Koninginnedag 2007