Jimmy

Mijn dag begon met een sombere donkergrijze wolk boven mijn hoofd.
Eerst dacht ik: het is mijn verkeerde been. Toen kreeg de kat de schuld, die voor mijn voeten op de grond kotste waardoor ik Donne's fruithapje uit mijn handen liet vallen.
Daarna was het mijn mailbox, die was overstroomd met ranzige spam over vieze mannen die het met jonge meisjes doen. Even later was het geld, want tijdens het opschonen van de vieze mailrommel kwam ik die nare betalingsherinnering weer tegen.
Toen wist ik het: dit zou zo'n dag worden. Zo'n dag die je liever bij voorbaat schrapt.
Tot ik mijn bank belde. De reden was een nieuwe ergernis: de edentifier waarmee ik de betalingsherinnering uit de weg wilde ruimen deed het (natuurlijk) niet meer.
Het was maar een zinnetje, maar mijn dag was direct goed:
"ABN Amro, met Jimmy Hendrikx, wat kan ik voor u doen?"

(H)Be(r)kend

Een vriendin van mij presenteert op televisie. Gevolg: ze wordt regelmatig herkend op straat. Ik heb bewondering voor de natuurlijke manier waarop zij daarmee omgaat, ik zou me er vreselijk ongemakkelijk van gaan voelen en bij iedere blik denken: Plakt er ergens een vreemde etensvlek in mijn gezicht? Zie je wel; er zit vogelpoep op mijn rug. Of: Ik heb toch niet mijn jas scheef geknoopt? Nee, geef mij de veilige anonimiteit maar.

Nou ja, 'veilige' anonimiteit….

Net belde ik een instantie die geld van me vraagt terwijl ik van mening ben dat ze daar geen recht op heeft. Ik was boos omdat ik al maanden met herinneringen wordt bestookt. En dus besloot ik om eens even haarfijn uit te leggen dat ze geen cent van me krijgen daar. Mijn stem stond op scherp, ik was klaar voor de strijd. Grommm.
Een jonge mannenstem, misschien was het wel een van zijn eerste officiële werkdagen, nam op en kreeg vrijwel direct de volle lading. Zorgwekkend rustig vroeg hij me of ik het factuurnummer even wilde noemen.
Ik spuugde de drie cijfers bovenaan de brief door de telefoonlijn.
"Dat kan het factuurnummer niet zijn, antwoordde de jongen geduldig, want dat bestaat uit meer cijfers."
"Dat kan wel, blafte ik terug, ik zie het toch zeker met mijn eigen ogen!?"
Er volgde een zeurderige welles-nietes discussie waarin ik steeds bozer werd en ik uiteindelijk met het schaamrood op mijn kaken het onderspit delfde. Het factuurnummer stond wel degelijk op de factuur, ik had het door mijn blinde woede gewoon niet gezien.
"Hoe dan ook, ik ben nog steeds niet van plan om te gaan betalen", mompelde ik verslagen.
Toen werd het even stil en zei de jongen: "Mag ik je misschien iets vragen?"
"Wat", piepte ik nijdig.
"Je stem klinkt me zo bekend in de oren, ben jij niet dat meisje van de radio?"