Spotgirl's YouTube debuut

Writely

Vanavond bespreek ik in Radio Online de online tekstverwerker van Google.
Sinds gisteren is de site weer open voor registratie.
Een account kun je aanmaken op www.writely.com.

Veilig?

Afgelopen dinsdag bespraken we in Radio Online het nieuwe antivirusprogramma van Microsoft. Je hoeft het niet te downloaden om het te kunnen gebruiken en het is nog gratis ook, aldus de woordvoerder van de softwaregigant. Hij straalde van enthousiasme. Ook toen hij niet meer kon uitleggen waarom de diensten die hij vertegenwoordigt nou zo goed zijn, bleef hij vriendelijk lachen.
Ondanks mijn twijfels over Microsofts veiligheidsbelofte besloot ik toch mijn computer via de nieuwe site te laten opschonen. Het enthousiasme van de Microsoft-man moest toch ergens vandaan komen, niet? Helaas kreeg ik het niet voor elkaar de dienst aan de praat te krijgen en werd ik keer op keer getrakteerd op een pop-up die me verzocht het later nog een keer te proberen. Lekker, als je een virus denkt te hebben.
Geduldig tikte ik vanmorgen opnieuw het adres in van de nieuwe antivirus site, maar weer ging het mis.
En toen gebeurde er iets vreemds: tien minuten nadat ik de site had weggeklikt ontdekte ik tot mijn schrik dat de dienst opeens begon met scannen en dat terwijl de laatste boodschap toch echt was dat het was mislukt. Wat nu? Misschien was dit wel een virus vermomd als Windows product! Voor de zekerheid heb ik de scan weggeklikt en mijn eigen vertrouwde antiviusprogramma nog even laten checken of alles in orde was.
Een dienst die pas begint te beveiligen als je hem uitschakelt, het is wel duidelijk dat Microsoft een andere definitie van veilig computeren heeft.

Aan een klein meisje

Het hangt ingelijst aan de muur van haar kamertje: 'Aan een klein meisje' van Annie M.G. Schmidt. Regelmatig, nadat ik Donne te slapen heb gelegd en ik langs dat lijstje sluip, lees ik het even, ook al ken ik het al jaren uit mijn hoofd. Dan laat ik de woorden stevig tot me doordringen en vraag ik me af hoe ik later aan dat nu nog zo onwetende wezentje zal uitleggen waarom er zoveel kwaad is in de wereld.
Toen ik vanmorgen de hartverscheurende nieuwsfoto's van de overleden kinderen in Libanon onder ogen kreeg, zakte werkelijk alle moed me in de schoenen. Dat dode kindje, bedekt met asgrauw stof van het puin. Aan zijn nekkie hing nog de speen waarop hij ongetwijfeld vredig sabbelend in slaap was gevallen voordat hij stierf.
Ik wilde schreeuwen, braken, maar mijn keel werd afgeknepen door een ijzeren hand van woede, verdriet en onbegrip.
Uiteindelijk heb de krant weggelegd en ben ik naar boven gegaan, naar haar kamertje, om naar haar te kijken en het gedicht maar weer te lezen, ook al ken ik het al jaren uit mijn hoofd...

Dit is het land, waar grote mensen wonen.
Je hoeft er nog niet in: het is er boos.
Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen,
en altijd is er weer wat anders loos.

En in dit land zijn alle avonturen
hetzelfde, van een man en van een vrouw.
En achter elke muur zijn and're muren
en nooit een eenhoorn of een bietenbouw.

En alle dingen hebben hier twee kanten
en alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten
en dat doen boze mannen voor hun brood.

Een bos is hier alleen maar een boel bomen
en de soldaten zijn niet meer van tin.
Dit is het land waar grote mensen wonen…
Wees maar gerust. Je hoeft er nog niet in.