Adoptietijger

Ik heb een Tijgertje geadopteerd. Met dank aan Lotte, zij heeft een konijn. Er zijn trouwens nog veel andere dieren op internet in het adoptiecentrum Bunnyherolabs die op een baasje wachten. Ook varkentjes.

Zwangerschapsflirten voor beginners

Een ouderwetse winkelbel rinkelt als ik de deur openduw. Of verbeeld ik me dat alleen maar? De sfeer doet me denken aan de Winkel van Sinkel bij ons in het dorp vroeger. Alleen is deze winkel niet gevuld met allerhande prullaria, maar met computers en is de verkoper hier geen dame met pluizige hippievlechten in een zelfgebreide soepjurk, maar een woest aantrekkelijke Jonge God met spannende lokken voor zijn blauwgrijze ogen en een ondeugende lach die me direct betovert. De vloer verandert in een ijsbaan, ik kan nergens anders meer naar kijken dan naar die zalige zee van schoonheid verscholen achter twee zachte lokken.
“Hoi, jij komt voor je computer he?”
Ik lach mijn meest charmante lach (die hopeloos mislukt omdat ik nog klappertand van de kou) en zet zo achteloos mogelijk de boodschappentas met mijn kapotte computer op de toonbank.
De Jonge God vraagt of ik zin heb in een kop koffie en of ik misschien mijn jas uit wil trekken. In gedachten zuchtend knik ik ja, maar in een flits bedenk ik me: “Eh, nee, ik hou mijn jas wel aan. Het is best koud nog, eigenlijk.”
Net op tijd weet ik mijn inmiddels behoorlijk zwangere buik te verbergen achter de panden van mijn wijde winterjas. Een goede flirtpartij moet je koesteren en dat doe je natuurlijk niet met het tonen van een ruim zes maanden dikke buik. Het spel zou meteen ten einde zijn.
Dan sluit de Jonge God mijn computer aan om het euvel op te sporen. Ik volg zijn handelingen en zeg speels: “Nou, ik hoop maar dat u de patient kunt genezen dokter.”
Wat is flirten toch fijn. En wat een geruststelling: zelfs hoogzwanger kan ik het nog!
Maar dan gebeurt er iets afgrijselijks.
Zodra mijn computer is opgestart zie ik opeens de spannende blauwgrijze ogen van de verkoper naar mijn buik schieten: “Gefeliciteerd, het was me helemaal nog niet opgevallen”, zegt hij verbaasd.
Verschrikt kijk ik hem aan, ik ben betrapt. Ontmaskerd. Hoe!? Waar ging ik de fout in?
“En al zes maanden, wow”, vervolgt hij. Hij wijst naar de kitscherige babybanner die ik een paar maanden geleden met gemengde gevoelens naar mijn bureaublad sleepte en die precies aangeeft hoe lang ik nog te gaan heb.
Ai.
De vloer die net nog een ijsbaan was, voelt opeens als een drassige poel drijfzand waar ik steeds verder in wegzak.
Flirt mislukt.
0-1 voor de zwangere vrouw.

Faxt u nog?

De laatste keer dat ik een fax verstuurde is zeker een jaar geleden. Aangezien ik geen faxapparaat heb, werd dat een hele klus die eindigde bij een oud en gammel apparaat bij de al evenzo gammele sigarenboer om de hoek. Daar kon ik voor twee euro vijftig nog een fax mee verzenden. Alleen daarom al ben ik blij met de opnieuw gelanceerde internetdienst Xoip.....
Lees verder op Planet Multimedia of luister naar de laatste uitzending van Tros Radio Online (waar ik deze week c0-presentator was).

wifi radio

Vanmorgen werd ik wakker met Studio Brussel op mijn wekkerradio. Dat behoeft enige uitleg, want Studio Brussel kun je in Amsterdam helemaal niet via de ether ontvangen. Alleen op internet kun je de Belgische zender hier beluisteren. Maar daar is mijn wekkerradio dan ook mee uitgerust. Ik heb namelijk een fonkelnieuwe wifi-internetradio....
Lees verder bij Planet Multimedia of luister naar de laatste aflevering van Tros Radio Online

E-mail

Bij deze wil ik graag publiekelijk reageren op de volgende e-mail die ik onlangs ontving. Het bericht kwam van een man van weinig woorden:
- “Ben je al getrouwt? Ik vind dat je wel wat hebt.
Groetjes, W.”
Hierbij mijn antwoord:
- “Beste W.,
Dankjewel voor je e-mail.
Nee, ik ben niet getrouwd, maar wel ruim zes maanden zwanger. Het was voor mij ook een hele verrassing moet ik je zeggen. En dat is het eigenlijk nog steeds. Iedere ochtend als ik opsta schrik ik me het apezuur. Ken je dat opgeblazen oudejaarsavondgevoel van het met champagnebubbels weggespoelde oliebollen,- en bitterhappenvet? Daar heeft het wel wat van. Mijn buik is soms net een ballon. En weet je wat het zorgwekkende is? Het wordt nog veel erger de komende maanden.
De man die verantwoordelijk is voor die ballon vindt het overigens prachtig. Hij vindt trouwens ook dat ik wel wat heb, hij heeft me alleen nog niet ten huwelijk gevraagd.”
Groetjes van Spotgirl.

Droom

Wat een heerlijke droom had ik afgelopen weekend. En wat een teleurstelling was het toen ik bij het ontwaken inzag dat de kans op uitkomen waarschijnlijk nul is.
Wat ik dan droomde?
Ik droomde dat ik lag te slapen (wat op zich al een fijne droom is) en dat ik werd wakker gemaakt door vrienden en familie in feeststemming. Verbaasd wreef ik in mijn ogen en mompelde: "Wat is er gebeurd?"
Joelend van plezier en geluk trokken mijn vrienden de Champagne open: "Heb je het dan nog niet gehoord!? Balkenende is afgezet!"

Hersenverweking

Maandag merkte ik het al toen ik tijdens het koken van een simpel gerecht - stamppot met spinazie en mosterd - opeens niet meer wist hoe ik het klaar moest maken. Het waren maar een paar eenvoudige handelingen; vleesje in de pan, aardappels koken, spinazie opwarmen en stampen maar. Maar opeens wist ik het niet meer. En hoe harder ik mijn best deed het me te herinneren, hoe verder het recept in mijn moerassige geheugen wegzakte. En dus brandde het vleesje jammerlijk aan, bleef er van de spinazie niets meer over dan een plakkerig hoopje groene slierten en waren de aardappels niet om door te komen zo hard.

Vandaag overkwam het me weer. Rond een uur of twee werd ik onverwachts overvallen door het geluid van de deurbel. Een bekakt sprekende vrouw zei door de intercom dat ze een pakketje voor me had. Dat vertrouwde ik niet. Ik had nog nooit een bekakt pratende postbezorger gehoord. Wel platpratende, half Nederlands pratende en vooral onverstaanbaar pratende postbezorgers, maar een bekakte en dan ook nog een vrouwelijke...dat was op zijn minst verdacht. Bovendien: ik verwachtte helemaal geen pakketje!
Argwanend liep ik de trap af. In de deuropening stond een keurige dame met een grote kartonnen doos. “Voor mevrouw Van den Berg”, meldde ze met een brede glimlach en een knipoog volgde. Nieuwsgierig bekeek ik de doos en zag inderdaad dat mijn naam erop stond. “En natuurlijk nog van harte gefeliciteerd”, riep ze me na toen ik met het pakket naar binnen schuifelde.

Van harte gefeliciteerd met wat!? Of het een prijs was, een lang vergeten bestelling bij een internetwinkel, een verrassing van een ver familielid of een saai promotiepakket van een of ander PR-bureau, ik had werkelijk geen flauw benul aan wat of wie ik dit pakket te danken had.
Eenmaal boven bleek de kartonnen doos gevuld met een blauwe Ikea-achtige opbergdoos. Zo een met een plastic deksel die nooit echt lekker past. Op de deksel lag een folder met daarop de tekst: “Gefeliciteerd met het nieuwe kindje dat er al is, maar dat je nog niet kent”.

Dat was waar ook, ik had een kraampakket aangevraagd.
Het is gewoon echt zo wat ze zeggen over hersenverweking tijdens de zwangerschap…