Llink

Twee weken geleden zat hij opeens aan de eettafel, R.
Na maandenlang intensief voorbereiden was het eindelijk gebeurd: de eerste Talpa avond zat erop. Eindelijk kon R. weer fatsoenlijk ademhalen. Maar helemaal ontspannen was hij nog niet.
Op mijn eettafel lag een strip vitaminepillen en voor ik het wist had hij de strip in zijn handen en drukte er een pil uit. Zomaar.
Tenminste, dat dacht ik. Pas toen ik de strip wat beter bekeek, begreep ik waarom die ene pil eruit moest.
"Zo, dat is beter", zei hij met een zucht van verlichting.
Voor me lag het logo van Talpa, in vitaminepillen.
Waarom ik dat nu pas schrijf is omdat ik ook zo op ga in een nieuwe omroep. Alleen heet die omroep niet Talpa, maar Llink. En gaat die aanstaande zondag niet voor het eerst uitzenden met een optocht en een concert van beroemde Nederlanders, maar zal die kleiner, maar des te spectaculair van start gaan met de Geitenwollensokkenshow. De aller- allereerste uitzending van Llink op radio 1.
En ik werk eraan mee.
Maar hoe ik ook pieker en puzzel, ik kan het logo van Llink niet ontwaren in mijn strip vitaminepillen...

Hyperwords

Hoeveel het er precies zijn weet niemand, maar internet telt al gauw zes miljard websites. Daar heb ik slechts een fractie van gezien maar zelfs dan raak ik nog regelmatig de weg kwijt in het bos van hyperlinks die al die sites met elkaar verbinden. Gelukkig is er hoop en die hoop heet hyperwords.
Hyper-wats?
Lees verder op Planet Mulitmedia of luister naar de laatste aflevering van Radio Online (ook als podcast beschikbaar trouwens en gisteren gepresenteerd door ondergetekende).

Eccky

Opeens was het een rage: de tamagotchi, het digitale huisdiertje verpakt in een soort sleutelhanger dat ziek werd als je het niet voerde en doodging als je er niet mee speelde. De tamagotchi werd een enorme rage met als dieptepunt het telefoontje van een vriendin die me jammerend vroeg: "Ik ga op vakantie, wil je asjeblieft een week op mijn tamagotchi passen?"
Lees verder op Planet Multimedia of luister naar de laatste aflevering van Radio Online (ook als podcast beschikbaar trouwens).

Nieuwe verbazing

Tijdens mijn ontbijt vanmorgen had ik kippenvel, maar de verwarming aanzetten in augustus, daar begin ik niet aan. Dus zit ik nu al de hele dag te werken met dikke sokken aan een een trui over mijn schouders. Mijn voeten vinden het nog steeds niet lekker, ik voel mijn koude tenen verlangen naar sloffen. Maar ze kunnen verlangen wat ze willen, ik haal ze niet tevoorschijn. Sloffen in de zomer, het kan gewoon niet.
En dan lees ik opeens op nu.nl: "zomers worden steeds warmer." Ik knipper met mijn ogen, knijp in mijn be-kippenvelde huid, schud mijn hoofd flink heen en weer, maar nee hoor, buiten en binnen blijft het nog steeds ijzig koud voor de tijd van het jaar. Hoe bedoel je, warmer? Het is gewoon herfst!
De kop van het artikel leidt naar een serieus rapport dat is opgesteld door het Wereld Natuur Fonds. De uitkomsten van het onderzoek zien er slecht uit voor de toekomst, maar toch vind ik het moeilijk om dat nu te geloven. Misschien moeten ze de kop boven het stuk even aanpassen, in ieder geval vandaag. Beter zou zijn: "De zomers worden steeds warmer, Maar Nu Even Niet."

Videolog (test)

Ze stond in de Volkskrant vanmorgen, Victoria Cruziana, een wereldberoemde en wonderschone waterlelie die wordt gekoesterd in de Amsterdamse Hortus en die maar twee nachten bloeit waarna ze letterlijk ten onder gaat. Ik besloot er een kijkje te nemen, niet wetend wat me te wachten stond. Bij de Hortus stond een rij tot aan de straat. Het gaf me het gevoel naar een bijzonder concert onderweg te zijn, mensen spraken opgewonden met elkaar over 'de sensatie' en keken verwachtingvol naar de bezoekers die naar buiten kwamen.
"Wel jammer dat ie geknakt was", brulde een man knipogend naar de wachtende massa. Een lach golfde door de rij.
Om bij de kleine vijver waar de Lelie bloeide te komen, moest ik me eerst door een cordon van toeschouwers worstelen. Camera's zoemden, flitsen gingen om de haverklap af, het schijnsel van zaklampen schoot heen en weer over de hoofden van de bezoekers, er werd gefluisterd, gelispeld, gelachen, verontwaardigd geroepen ("Is dit nou waarvoor ik helemaal naar Amsterdam ben gereden, die bloem is piepklein!") en temidden van al die drukte dreef ze, helemaal alleen als een koninging tussen haar grote beschermende bladeren. De uiteinden van haar roze blaadjes begonnen al langzaam onder water te zakken. Als een stervende zwaan zou ze koppie onder gaan, maar eerst zou ze nog bloeien. Bloeien om voor stuifmeel te zorgen, maar ook bloeien voor haar publiek. Zonder dat ze er ook maar iets van wist, was ze het mooiste en wonderlijkste middelpunt dat ik in tijden heb gezien.
Ik maakte een filmpje van haar en van haar toeschouwers. Klik hier of op de afbeelding om ernaar te kijken.

Popcasten

Tijdens het surfen langs mijn dagelijkse rijtje online kranten stuitte ik op een hinderlijke spelfout. In Wired stond een artikel over de popcast. Dom, dacht ik, dat de eindredactie zo'n fout laat staan, iedereen weet dat het podcast met een D moet zijn. Maar wat bleek: er was helemaal geen sprake van een verschrijving: de popcast bestaat echt.
Lees verder op de website van Planetmultimedia of luister naar de laatste aflevering van Radio Online (ook als podcast beschikbaar trouwens).

Parken

Ik hou van parken, vooral in de zomer. En vooral mijn park. Rustig werk ik aan een artikel en af en toe kijk ik naar de bomen die in alle kleuren groen het Sarphatipark omranden. Statig staan ze naast elkaar te wuiven in een wind die niet bij deze tijd van het jaar hoort. Het geeft niet, hun stevige knoestige takken met duizenden bladeren maken het goed. Het Sarphatipark is een kleine oase van rust in Amsterdam. En een beetje mijn voortuin. Maar het Vondelpark heeft, ondanks alle hippe wannabees die er het hele jaar door toeven, ook mijn hart gestolen. Net als het Oosterpark en het Rembrandtpark, hoewel ik in dat laatste niet zo vaak kom.
Er is eigenlijk maar een park waar ik liever nooit meer zou komen en waar ik toch iedere week weer heenga: het Mediapark.
Op de site van Francisco van Jole kun je lezen waarom....

Echte dokters

Vanmorgen belandde ik in alle vroegte bij de huisarts. Ik nam plaats in de wachtkamer en sloeg een oude Groene Amsterdammer open. Ik blijf het een vreselijke plek vinden, die wachtkamer. Bij hoestende en proestende mensen ben ik bang besmet te raken en bij de niet hoestende en proestende mensen zijn mijn zorgen nog groter.
Ik boog me over de Groene en probeerde uit alle macht de weeige, onheilspellende geur te negeren die in de kleine ruimte hing. Niemand lachte, iedereen keek gelaten voor zich uit. Een peuter huilde krokodillentranen op de schoot van zijn vader. Een oude dame speelde gedachteloos met een kinderspeeltje, een volwassen man zat in kleermakerszit de krant te lezen, een jong meisje plukte zenuwachtig aan de veters van haar gele gympen.
Na een kwartier werd mijn naam geroepen.
Een man van hooguit negenentwintig stelde zich aan mij voor als de dokter. Het was duidelijk dat hij nog in opleiding was, maar dat probeerde hij zo goed mogelijk te verdoezelen door overdreven serieus te spreken. "Goed, zegt u het maar, wat is de klacht mevrouw."
Ik trok mijn schoen uit en liet hem het knobbeltje op mijn hiel zien dat al maanden voor pijnlijke blaren zorgt.
De arts in opleiding keek, kneep wat in mijn hiel, mompelde iets wat ik niet verstond en zei toen: "Ja, dit is duidelijk, ik haal de dokter er even bij."
Duidelijk? De dokter erbij? Maar ik was toch al bij de dokter? Ik sprak mijn vertwijfeling niet uit en wachtte rustig tot mijn dokter de dokter had gehaald.
"Ah, mevrouw van den Berg, dat is lang geleden!" Mijn echte dokter lachte een brede glimlach en schudde mijn hand alsof we oude vrienden waren. Samen met de assistent dokter knielde hij om mijn hiel te bestuderen.
"Nou nou, 2 dokters voor 1 kwaaltje, wat een aandacht", zei ik grappend, waarop de echte dokter reageerde met: "Ja, mevrouw van den Berg, en we liggen nog aan uw voeten ook, wat wilt u nog meer!?"

Opeens herinnerde ik me die avond waarop ik mijn echte dokter in het Amsterdamse uitgaansleven tegen het lijf liep. Ik was uit eten en hij zat in hetzelfde restaurant. Ja, dokters moeten ook eten natuurlijk. Onze blikken kruisten, hij gaf me een vette knipoog en bij het verlaten van het restaurant wenste hij me nog een fijne avond.

Met zulke echte dokters ben je snel van je ongemakkelijke wachtkamergevoel verlost.

Girly Gadget

Er zijn van die gadgets waar het water me van in de mond loopt als ik ze zie. Dat gebeurde bij de Flybook. Een paar maanden geleden liet een goede vriend een plaatje van de ultrakleine laptop zien en meteen voelde ik een onbestemd hebberig gevoel opborrelen. Ik had nog geen idee wat je er allemaal mee kon, maar voor ik er erg in hand, kraaide ik van plezier: "Wow, die wil ik ook"!....
Lees verder op de website van Planetmultimedia of luister naar de laatste aflevering van Radio Online.

Anti-verslaper

Je zou het niet zeggen, maar dit wonderlijke gevalletje zou er wel eens voor kunnen gaan zorgen dat ik me nooit en te nimmer meer verslapen zal. Dit is Clocky. De schoonheidsprijs zal hij zeker niet winnen, hij lijkt meer op een groot uitgevallen kroket dan op een wekker, maar dat maakt me geen zier uit.
Clocky is een wekker die voor je wegrent en zich verstopt zodra je een keer op de snoozeknop hebt gedrukt. Hij laat zich van je nachtkastje vallen, rolt onder het bed, richting de kast of een andere willekeurige plek in de slaapkamer en gaat tien minuten later opnieuw af. Eer je dan de snooze-knop hebt gevonden ben je natuurlijk klaarwakker.
Aangezien ik hele ochtenden kan wegslapen door elke tien minuten opnieuw die knop in te drukken (soms wel tien keer, ontspannen verslapen is er niet bij voor mij), kan Clocky niet anders dan mijn redder in nood zijn. Dan maar geen design slaapkamer: Clocky, ik wil je!

Gezondheidswaanzin

Ik kon wel wat inspiratie gebruiken vanmorgen. Drie uur had ik naar mijn beeldscherm zitten staren zonder werkelijk iets te doen. En dus schroefde ik de dop van een van de nieuwe Yagua drankjes open, de 'Inspiration Juice'. De omschrijving op de website van het nieuwe supersapje loog er niet om: "Inspiration Juice bevordert de opname van gezonde voedingsstoffen en heeft een ontspannende en geestverhelderende werking. Het ondersteunt de doorbloeding van de hersenen en stimuleert de mentale weerstand. Het bevordert het concentratievermogen en de geestelijke prestaties."
Ik dronk het hele pak (500 ml) leeg, ademde diep in en kroop hoopvol achter mijn computer.
Maar er was niets veranderd, mijn brein werkte nog even stroperig als voor de inname van het zogenaamde wonderextract.
Ik liep naar de keuken en pakte een tweede pak. Dit keer de 'Vitality Juice', gebaseerd op een mix van graviola, passievrucht en rode biet verrijkt met vitamine C en E, guarana, groene thee en ginseng. Dit sapje zou goed zijn voor mijn uithoudings,- en prestatievermogen, maar weer gebeurde er niets. Ik moest wel de hele tijd naar de wc, waardoor ik me juist nog minder kon concentreren.
Half zeven is het nu en nog steeds heb ik niets gepresteerd.
In de koelkast staat nog een derde sapje: de 'Beauty Juicer'. "Een heerlijke cocktail van grapefruit, guave, limoen, lychee en gember verrijkt met vitaminen, mineralen, aloe vera en collageen."
Ik denk dat ik maar een fles rose opentrek.