Helder

Na een paar verfrissende dagen op Schiermonnikoog (voor foto's, kijk op flickr) ziet het leven er opeens een stuk overzichtelijker uit. Dat komt zo: toen ik na een lange strandwandeling in een zachte strandstoel bij paal 7 belandde, trof ik de 'Lytje Pole' aan, een van de plaatselijke publicaties op Schiermonnikoog. De artikelen in die krant waren zo verhelderend dat ik het niet kan laten een paar fragmenten te citeren:

Kop: 'Natuur en Nationaal Park op Internet'
Tekst (1e regel): Razendsnel neemt dit nieuwe medium toe.

Kop: 'Zeehonden op de bank in de Noordzee'
Tekst: Wanneer u aan het einde van de Badweg het strand opgaat, ziet u voor de kust een zandbank liggen. Hierop liggen vaak meerdere 'licht- tot donkergrijze gestalten'. Kijkend door een verrekijker ziet u deze gestalten veranderen in zeehonden.

Kop: 'Shantykoor'
Tekst: Het eilander shantykoor 'Gin See to Heich' zal ook deze zomer weer een aantal openlucht-optredens in de muziekkoepel aan de Reeweg in het centrum van het dorp verzorgen.
(Het was een optreden dat zijn weerga niet kent, zie hier de foto).

Kop: 'Dorpsomroeper'
Tekst: Op Schiermonnikoog worden de diverse berichten zoals aankondigingen voor vergaderingen, uitverkoop, kaartavonden en bazaars omgeroepen door de plaatselijke dorpsomroeper, de heer Jelle Woudstra, op verschillende plaatsen in het dorp.
(foto van Jelle Woudstra op zijn fiets met een pet op een een ouderweste megafoon in zijn rechterhand).

Nader Googelen wijst trouwens uit dat Jelle Woudstra ook de oprichter van het Shantykoor is. De naam van het koor, 'Gin See to Heich', betekent: 'Geen Zee te Hoog' maar ook: 'Geen C te Hoog'. Door het optreden op een Koninginnedag (de site waarop ik de informatie vond vermeldt niet welke) groeide het koor tot 45 man, waardoor er zelfs een tijdlang een ledenstop moest worden ingevoerd.
Het is maar dat u het weet...

Soms zou ik willen dat Amsterdam ook een Jelle Woudstra had...al was het alleen maar voor de uitverkoop...

Volgende trip

Net terug van een paar dagen Barcelona en alweer een paar dagen weg.
Zaterdag weer terug, lang leven de zomervakantie!

Relatie-poeremelatie

Mijn maag verkrampt, mijn handpalmen zijn plakkerig en mijn adem is snel en onregelmatig. Hoe meer ik probeer de situatie te sussen, des te erger lijkt de ruzie tussen mijn vrienden Trip en Grace te worden. Ik wil ze zo graag helpen, maar het lukt niet. Ik denk aan vroeger, toen ik huilend tussen mijn ruziende ouders stond en ze smeekte het bij te leggen. Heb ik dan niets geleerd van die tijd?....
Lees verder op de website van Planetmultimedia of luister naar de laatste aflevering van Radio Online.

Jarig (geweest)

Vakantieverbazing

Sommige zaken blijven me verbazen.
Het eerste: ik had twee grote nagelvijlen in het voorvakje van mijn handbagage toen ik naar Barcelona vertrok. Stom van me, want scherpe voorwerpen moet je inleveren als je gaat vliegen. Maar waar iedereen uitvoerig werd gecontroleerd bij de douane, kon ik gewoon doorlopen. Het is maar goed dat ik geen kwaad in de zin had...
Het tweede: eenmaal aangekomen in Barcelona ontving ik meteen een sms van Vodafone. De tekst luidde: "Bellen in het buitenland voor t zelfde tarief als in Nederland plus 99ct? Meld je gratis aan (...)."
Hetzelfde tarief plus 99 cent? Is dat niet een euro duurder?

Winst

Mijn goedheid van afgelopen maandag is beloond met een prijs van maar liefst vier euro. Ik weet het, het is beter dan niets, maar ik had toch wel iets meer verwacht. Met vijftig euro, het bedrag dat het meisje uit de pinautomaat vergat mee te nemen, was ik al heel tevreden geweest. Zometeen ga ik mijn winnende loten maar inwisselen voor vier nieuwe exemplaren en in het vliegtuig naar Barcelona opnieuw mijn geluk beproeven. Aanstaande maandag ben ik weer terug.
Tenzij ik de kras-klapperrr van 25.000 euro win natuurlijk...

Connecting People?

Mijn computer barst bijna uit zijn voegen van de netwerklijstjes op friendster, orkut en flickr.com, maar op mijn mobiele telefoon was het tot nu toe betrekkelijk rustig. Als het aan Nokia ligt gaat daar echter verandering in komen en wel door Nokia Sensor, een programmaatje dat je waarschuwt wanneer je vrienden in de buurt zijn en waarmee je razendsnel nieuwe contacten legt zonder er iets voor te doen...
Lees verder op Planet Multimedia of luister naar de laatste aflevering van Tros Radio Online (die ik gisteren ook heb meegepresenteerd).

Dilemma

Zoals ik wel vaker doe als ik ga pinnen, dacht ik tijdens het openen van mijn portemonnee aan de hoeveeelheid geld op mijn rekening. Of liever gezegd: aan de 'hoeweinigheid' geld op mijn rekening, want de laatste maanden is mijn financiele situatie niet bepaald florissant te noemen. Ik dacht en dacht en besloot vijftig euro op te nemen.
Het meisje voor mij stond op een been over de automaat gebogen. Met de slipper aan haar linkervoet schuurde ze langs haar rechterkuit. Ze nam haar pas uit en slofte weg.
Nu was het mijn beurt.
De pinautomaat begon te ratelen en voor ik mijn pas erin kon steken, spuugde het vijftig euro uit.
Dilemma.
Het blijft me verbazen hoeveel een mens kan denken in slechts een paar seconden.
Ik dacht: ze is vergeten haar geld mee te nemen. - Ik moet haar roepen. - Nee, hou het zelf! - Doe alsof je hebt gepind en loop snel weg! - Hoe durf je Marie-Claire. Als jij je geld zou vergeten, zou je het ook vreselijk vinden als niemand het achter je aan zou brengen. - Ja maar, ik heb zo weinig! Dit komt me eigenlijk heel goed uit. - Onzin. Zij staat misschien wel roder dan jij, kom op, roep haar. Geef haar haar geld.
Ik griste het geld uit de sleuf, draaide me om en snelde achter het dromerige meisje aan: "He! Je vergeet je geld!"
Ze was geroerd door mijn actie en even leek het zelfs alsof ze me wilde omhelzen: "Wat ben je lief, wat ben je eerlijk!"
Schouderophalend mompelde ik dat het een kleine moeite was, ging opnieuw in de rij staan bij de geldautomaat en pinde mijn vijftig euro.
Ik heb er maar meteen een rij krasloten van gekocht.
Zoveel goedheid, dat levert vast geluk op.

Geboren

Gisterenmiddag om 16:16 ben ik voor het eerst tante geworden. Mijn zus heeft een dochter. De wereld is mooi!

Mannenwerk

Donderdagnacht begonnen de weeen en sindsdien zijn ze onafgebroken om de twee, drie, vier minuten teruggekomen. Op een paar pauzes na, dan was het even rustig. Rustig als in het hart van een orkaan, want iedereen wist dat ze net zo hard, harder zelfs, terug zouden komen. Ik kon niets doen dan afwachten en hopen dat het niet te lang zou duren, dat de pijn niet te zwaar zou worden.
Inmiddels duurt het al meer dan dertig uur. Een marathon is een ontspannen boswandeling vergeleken bij deze golven van pijn waarvan je eigenlijk alleen maar kunt hopen dat je er niet onder bezwijkt. Dat zoiets natuurlijks als een bevalling zo'n ongelofelijke aanslag op een vrouwenlichaam is, is onvoorstelbaar. Gemeen bijna. Dat kun je pas begrijpen als je het zelf meemaakt of het van heel dichtbij volgt.
En dat laatste geldt voor mij.
Donderdagnacht is de bevalling van mijn zus begonnen. Kermend van pijn schuifelde ze door haar huis. Af en toe zei ze iets, maar meestal was ze volledig onbereikbaar. Alsof ze niet van deze wereld was bleef ze maar puffend heen en weer strompelen. Af en toe greep ze iets vast, een leunig, een deurpost. En dan bleef ze staan, haar hoofd voorover gebogen, zoekend naar een houding waarin ze de pijn beter kon verdragen. Mijn lieve kleine zusje, ik wilde haar zo graag helpen die pijn te bestrijden. Maar ik kon niets anders doen dan naast haar zitten en wachten.
Inmiddels ligt ze in het ziekenhuis en lijkt het erop dat ze voor het einde van de middag haar kindje vast kan houden. We gaan er zo weer heen, maar pas als we gebeld worden. En dus wacht ik en wacht ik en wacht ik. En hoop ik maar dat de pijn niet erger is geworden.
Als ik haar kleine lijfje met die knoeperd van een buik eraan voor me haal en ik zie hoe haar lichaam verkrampt als er weer zo'n wee opkomt en ik kijk vervolgens naar haar vriend die groter, breder en sterker is, dan vraag ik me af waarom bevallen in godsnaam geen mannenwerk is.

Zinkend schip

Niet te geloven: vanavond is de lancering van het ruimteveer Discovery twee uur voor de start om technische redenen afgelast. Op het laatste moment werden er problemen met een sensor voor de brandstof ontdekt. Jaren is er met duizenden mensen aan de nieuwe Space Shuttle gewerkt om te voorkomen dat het weer mis zou gaan zoals in 2003 toen de 'Columbia' in delen uiteen brak en dan gebeurt er dit.
Vorige week sprak ik erover met wetenschapsjournalist Govert Schilling. Toen bleek dat er ook in mei technisch nog van alles mis was met de Discovery. Die problemen zouden zijn opgelost, maar afgelopen dinsdag was er toch weer een belangrijk onderdeel van een raam van de spaceshuttle Discovery gevallen.
Space Shuttle? Een zinkend schip zul je bedoelen! Het lijkt wel een scene uit een tekenfilm. Zo een waarin een vliegtuig langzaam in stukjes uit elkaar valt tot alleen de piloot op zijn stoel met de stuurknuppel in zijn hand nog in de lucht hangt, naar beneden kijkt en opeens beseft dat hij binnen luttele seconden te pletter zal vallen.
Maar dit is geen tekenfilm. Dit is echt.

MC-TV

"Marie-Claire! Je bent live in beeld!" Ik weet nog goed hoe enthousiast iedereen was toen ik ruim vijf jaar geleden mijn eerste webcambeelden online zette. Na dagen ploeteren was het me gelukt een paar keer per minuut een statisch plaatje van mezelf naar het wereld wijde web te sturen. Er was vrijwel niets op te zien, maar er kwamen reacties van over de hele wereld...
Lees verder op Planet Multimedia, luister naar de laatste uitzending van Radio Online of kijk zelf naar MC-TV (op 5 uitzonderingen na alleen maar voor Xs4all abonnees, sorry...)

Recept

Net brak ik twee eieren op de rand van een glazen kom en liet er per ongeluk wat stukjes van de eierschaal in vallen. Met mijn vinger probeerde ik de scherfjes eruit te krijgen, maar wat ik ook deed, het lukte niet. Een vlieg in een glas wijn wip je er meestal meteen uit, een stukje eierschaal in een kom glibberig eiwit laat zich minder goed vangen. Als twee magneten met dezelfde lading die elkaar afstoten, gleden de stukjes iedere keer tussen mijn vingertop en de rand van de kom weg. Toen van concentratie het zweet van mijn voorhoofd begon te parelen en ik een agressieve brul voelde opborrelen, besloot ik het op te geven.
Vanavond eet ik dus hartige eierschalen-taart.

Snoep-goed

Als klein meisje was ik verslaafd aan snoepkettingen. De hele dag liep ik met die strakke ketting vol pastelkleurige snoepjes in mijn mond. En het grote voordeel was ook meteen het (enige) nadeel: dat elastiekje. Als het laatste snoepje aan de beurt was hing er zo'n nat en kleverig touwtje om je nek. Maar snoepen zonder handen was zo lekker dat ik dat nadeel voor lief nam.
Vanmorgen trof ik tijdens mijn dagelijkse rondgang langs verschillende nieuwssites een wonderlijke variant op die oude snoepketting: de candystring. De candystring is letterlijk een mierzoet onderbroekje om van te smullen. Het water liep me meteen in de mond. Wel jammer dat er alleen maar een variant voor vrouwen van bestaat. Ik zou er met gemak een hele boxershort van op kunnen peuzelen...

Lieveheersbeestje

Vroeger telde ik altijd de stippen op de rug van lieveheersbeestjes. Hoe meer stippen, hoe ouder het insect zou worden. En dus was ik dolgelukkig als die lieve kleine kevertjes vol zwarte vlekken zaten. Zo had ik het geleerd en zo zou ik er jaren over blijven denken.

Ik was het alweer vergeten tot ik laatst een wonderlijk exemplaar tegenkwam. Ik stond in het park en zag hem over de rand van de omheining kruipen. Tot mijn verbazing was hij knaloranje en zat er geen enkele stip op zijn rug. Arm kevertje, hij zou vast niet lang meer hebben.
Een week later las ik een kort nieuwtje in de Volkskrant. De kop luidde: "Vreemd lieveheerbeest verspreidt zich massaal". Ik las het bericht: Een nieuw lieveheersbeestje rukt sinds kort in Nederland op, de veelkleurige Harmonia axyridis. De naam verwijst naar het feit dat het insect rood, zwart, geel of oranje is. Het insect werd in 1994 in Nederland geintroduceerd als biologische bestrijder van bladluizen. Daarna is het vanuit de kassen zijn opmars begonnen. Of de agressief oprukkende exoot de inheemse lieveheersbeestjes gaat overvleugelen, is nog onbekend. In de VS wordt het beestje als plaag bestreden.
Zou ik de vijand voor een vriend hebben aangezien?
Het vreemde kevertje liet me niet los en dus besloot ik hem te googelen. Via wat sites kwam ik terecht bij een spreekbeurtenoverzicht waar een uitgebreide spreekbeurt over het lieveheersbeestje stond.
Het werd al snel duidelijk dat het lieveheersbeestje dat ik had 'ontdekt' helemaal geen agressief oprukkende vijand was. Ik had gewoon een jonkie gespot, want die hebben nog geen zwarte stippen. Tenminste, volgens het meisje dat de spreekbeurt online had gezet. Ze leerde me ook dat het lieveheersbeestje 'helemaal niet lief is' (hij is een gulzig vleesetertje) en dat hij wel 50 kilometer ver kan vliegen (zonder te stoppen!).
Haar spreekbeurt voerde me terug naar de tijd toen ik zelf bibberend van de zenuwen met zweethanden voor de klas stond om mijn klasgenoten te vertellen over het leven van de mug. Van internet had ik toen nog nooit gehoord. Ik verzamelde mijn informatie in de dorpsbibliotheek en schreef alles ijverig op in mijn multomap. We hadden wel een draagbare computer thuis, maar daar deed ik mijn huiswerk niet op. Mijn vader had het vreemde apparaat op een dag trots op de keukentafel gezet. Ik weet nog hoe hij zei dat die draagbare computer heel populair zou worden. "Over tien jaar werkt iedereen hierop". Ik vond het een overdreven uitspraak, wat kon hij er nou van weten? Mijn multomap was veel praktischer, daar had ik meteen overzicht over al mijn huiswerk. Maar hij heeft wel gelijk gekregen. Een spreekbeurt maak je al met maar een paar eenvoudige toetsencombinaties: Ctrl C - Ctrl V en print.
Ik vraag me af hoe dat over vijftig jaar zal zijn. Misschien maken scholieren hun spreekbeurt dan wel zonder ook maar een toets aan te raken en 'denken' ze alles naar de computer. Of misschien worden spreekbeurten dan wel niet meer voorgedragen, maar zetten we gewoon een datadisk op ons hoofd zoals in de film Strange Days.
Het is te hopen dat het lieveheersbeestje dan nog bestaat.

LuLu

Vorige week, toen ik voor het eerst in tijden weer eens met de trein reisde, kwam ik een man tegen met een Papegaai. Of was het een Kaketoe? Lu Lu heette de vogel en hij babbelde bijna meer dan wij deden. Vooral zijn Teletubbies-achtige "oh-oh" deed het erg goed.
Omdat ik zo onder de indruk was van de sociale vaardigheden van Lu Lu vergat ik mijn eigen fatsoen en stelde ik me niet voor aan de eigenaar. Vrolijk namen we afscheid. Kort na de otnmoeting plaatste ik de foto van Lu Lu en haar baasje op Flickr en wat bleek? Ik was niet de enige. Ook Flickr-gebruiker Meritis had Lu Lu gespot. En nu weet ik dus ook hoe Lu Lu's baasje heet: Arend-Jan. Toepasselijke naam trouwens, voor de eigenaar van zo'n vogel: Arend-Jan.

Google Earth

De laatste tijd komt Google zo vaak met iets nieuws, dat ik in eerste instantie bijna over het bericht heen lees dat de zoekgigant weer een nieuw paradepaardje heeft. Google Earth, een zoekmachine waarmee je de hele wereld in 3D naar je computer haalt. Het programma is gebaseerd op de technologie van Keyhole, een satellietkaartendienst die Google vorig jaar overnam. Het is een wereldwijde routeplanner, overgoten met een Google-sausje. Ik besluit het programma te downloaden: is het niets, dan sleep ik die nieuwe digitale wereld gewoon weer naar de prullenbak...
Lees verder op Planet Multimedia of luister naar de laatste aflevering van Radio Online.

Keer op keer

Afgelopen week was de uitbreiding van Schiphol weer in het nieuws. Volgens een rapport - toekomstvisie zoals dat zo mooi door de Raad voor Verkeer en Waterstaat werd gepresenteerd - moet het hele systeem van geluids-, milieu- en veiligheidsnormen worden herzien omdat de luchthaven anders niet genoeg kan groeien. Schiphol zit in een 'dwangbuis van normen', aldus de Raad. De toekomstplannen riepen overal weerstand op. Ik herkende alle argumenten van de vorige Schipholdiscussies. Want hoe je het ook wendt of keert, uiteindelijk komt het elke keer op hetzelfde neer: die luchthaven zit daar gewoon in de weg. Ik vraag me af hoe de mensen die al langer meegaan naar deze discussies kijken. De mensen die in de jaren zeventig dertig waren en toen al in de buurt van het vliegveld woonden. Die mensen zijn nu dik in de zestig. Die hebben de bouw van de Schiphol-lijn nog meegemaakt. Ik las erover in een oude Volkskrant tijdens het afkrabben van het behang in mijn nieuwe huis. Toen hadden ze het er ook al over. Misschien moet ik de artikelen van deze week maar achter mijn nieuwe slaapkamerbehang plakken. Voor de volgende bewoners.
Een verborgen Schiphol-archief, mooi klinkt dat...