Aliens

Vanavond naar War of the Worlds geweest, de nieuwste film van Steven Spielberg gebaseerd op het wereldberoemde gelijknamige sf-boek uit 1898 over de invasie van de wereld door buitenaardse wezens. In 1938 werd het boek in de vorm van een hoorspel op de Amerikaanse radio gebracht door regisseur Orson Welles. Radioluisteraars die op de zender afstemden renden in paniek de straat op bij het horen van de geacteerde berichten dat buitenaardse wezens de aanval op de aarde hadden geopend. Ze dachten dat het echt was. Welles zou er wereldberoemd mee worden.
Ik vraag me af hoe hij op Spielbergs bewerking had gereageerd als hij vanavond naar Pathe Tuschinsky had gekund.
Ik was in elk geval teleurgesteld. De special effects waren goed, daar valt niets tegen in te brengen. En ik heb ook meerde malen met mijn rug in de leuning gedrukt gezeten van schrik. Maar toch ontbrak er iets. En inmiddels denk ik te weten wat. Emotie. Zo indrukwekkend als de aliens waren, zo vlak waren de acteurs. Ondanks de tranen die rijkelijk vloeiden, straalden ze niets uit en was het of ik naar de vergeelde opvulling van een oude kijkdoos keek. Een strip zonder karakter, zo kwam de film nog het meest op me over. Dat oude radiohoorspel is ongetwijfeld vele malen indrukwekkender geweest.
Hoewel...toen ik buiten kwam heb ik toch even voorzichtig de grond onder mijn voeten geinspecteerd en de lucht bestudeerd om te kijken over er niet ergens zo'n driepotig monster in de startblokken stond...

Opgelost

Met dank aan twee slimme lezers is de kruiswoordpuzzelvraag opgelost. Bravo!
Hoewel...opgelost, als ik eerlijk ben zaten ze er eigenlijk allebei naast.
Maar dat lag niet aan hen. Dat lag aan de puzzel.
De taalwetenschapper op de radio had gezegd dat het om een woord van zes letters ging, maar vandaag hoorde ik dat het zeven letters hadden moeten zijn.
Goeie actie, van iemand die net een boek over de geschiedenis van de puzzel heeft geschreven.
Het goede antwoord moet dus zijn kliekje en niet klikje.
Maar goed, kniesoor die daar op let.
Ik vond het trouwens een onbevredigende oplossing.
Het grote 'Aha, dus dat was het' - gevoel bleef uit.

Puzzelen

Afgelopen zaterdag tijdens het luisteren van De Nieuwsshow op radio 1 ratelden mijn hersenen op volle toeren. Te gast was taalwetenschapper Henk Verkuyl, de schrijver van een boek met de wonderschone titel: 'Het geheim van de puzzel, geschiedenis van het puzzelen in Nederland'. Verkuyl sprak over de moeilijkste puzzel alsof het niets was, voornamelijk over het beruchte cryptogram waar ik zo vaak tot vloekends toe mee heb geworsteld. De taalwetenschapper duidelijk niet, hij klonk trots en tevreden.
- Een helder leesteken?
- Een lichtpunt natuurlijk!
De presentatoren werden stil...
- Daar liggen spruitjes te slapen?
- Een groentebedje!
Presentator Peter de Bie begon te zuchten en te steunen...
- Een zelfmoordmeubel?
- Dat is een hangkast! Snapt u het al?
Ter afsluiting van het gesprek vroeg presentatrice Mieke van der Weij nog om een laatste extra moeilijke puzzel-opdracht. Ik heb 'm meteen opgeschreven, maar ben er nog niet uit.
Wie denkt er met me mee over de volgende hersenkraker? Het gaat om een woord van zes letters.
- In dit restant verraad je iemand om een letter......

Privé

Toen ik vijf jaar geleden begon met het schrijven van mijn boek over liefde op internet raakte ik zo gefascineerd door het onderwerp dat ik er zelf ook een flink graantje van heb meegepikt. Heel wat nachten heb ik zwijmelend en zuchtend achter de computer gezeten en me laten gaan in opwindende chatsessies. Ik herinner me nog dat ik, om de digitale spanning wat op te voeren, in die periode wel eens wat uitdagende foto's van mezelf heb verstuurd waarvan ik nu denk: hoe heb ik dat toen durven doen!? Op mijn computer kan ik de afbeeldingen inmiddels niet meer terugvinden, maar de kans dat ik halfnaakt ergens in een oude vergeten map rondzwerf is niet ondenkbaar.
En niet alleen op mijn computer vrees ik....

Lees verder op Planet Multimedia of luister naar Radio Online.

Chloor

Tegen de wil van mijn bankrekening in (altijd anticyclisch blijven denken) belandde ik gisteren met een aanval van kooplust in de Bijenkorf. Ik nam de roltrap naar het restaurant, dronk in een teug een glas bosvruchtensap leeg, at een stuk kwarktaart in de hoop mijn honger naar nieuwe kleren te stillen en liep vervolgens weloverwogen naar de dameskleding. Weloverwogen is natuurlijk niet het juiste woord, van binnen werd ik verteerd door een gulzig schuldgevoel over wat ik zou gaan doen. Bij de Dieselwinkel griste ik zes kledingstukken uit het rek, ik wurmde mezelf door de drukte (het is uitverkoop) naar de paskamer en begon me om te kleden. Zoals wel vaker bij mijn onaangekondigde koopaanvallen stond alles perfect. Als ik echt iets nodig heb en een dag in mijn agenda plan om een nieuwe garderobe aan te schaffen, kom ik meestal gefrustreerd met legen handen thuis. Maar nu ik allang voorzien was van een stapel zomerkleren en ik het geld op mijn bankrekening eigenlijk voor andere dingen nodig had, stond alles natuurlijk alsof het voor me was ontworpen. En zo kwam het dat ik vierhonderd euro armer en een jurk, rok, topje, truitje en blouse rijker naar huis fietste. Mijn schuldgevoel spoelde ik weg met een flinke scheut rose en tevreden hing ik mijn nieuwe spullen in de kast.
De volgende morgen trok ik meteen een van mijn nieuwe combinaties aan. Heupwiegend liep ik naar de spiegel en terug en merkte tot mijn tevredenheid dat ik geen miskoop had gedaan. Dit was werkelijk iedere eurocent waard geweest. Toen vervolgens ook nog de zon doorbrak verdampte mijn laatste restje schuldgevoel.
Later die ochtend deed ik een was in de machine en ontdekte een gemene vlek op een oud wit truitje die er nooit zomaar uit zou gaan. Ik griste een fles chloor uit de kast, liet de wasbak vollopen en spoot er een scheut van het bleekmiddel in. Volgens mij floot ik toen nog. Toen ik het witte truitje onderdompelde spetterden er een paar druppels water over de rand van de wastafel. Achteloos veegde ik het vocht van mijn nieuwe rok. Ik weet het zeker, ik floot toen nog. Pas toen ik weer langs de spiegel liep zag ik de schade die ik onbewust had aangericht. Op mijn gloednieuwe zwarte rok zaten allemaal bruine vlekken en in een fractie van een seconde besefte ik wat er was gebeurd. De chloorspetters hadden de zwarte verf uit de stof gebeten en vier onherstelbare lelijke plekken in mijn rok achtergelaten.
Heel even overwoog ik terug te gaan naar de winkel om er gespeeld verontwaardigd te zeggen dat ze me een vieze rok hadden verkocht, maar de vlekken zijn zo duidelijk dat ik ze nooit over het hoofd had kunnen zien.
Mijn schuldgevoel grijnsde venijnig.
Ik ben het nog steeds niet kwijt.

Botsing

Nietsvermoedend stiftte ik mijn lippen voor de spiegel in de huiskamer toen ik opeens een enorme klap hoorde. In een fractie van een seconde wendde ik mijn blik naar de plek waar het geluid vandaan kwam en zag nog net hoe de duif die tegen mijn raam aan was gevlogen, geschrokken wegfladderde. Hij heeft een flinke smak gemaakt, die arme duif. Dat maakte ik op uit de afdruk die hij op mijn raam heeft achtergelaten. Als je goed kijkt, herken je de vorm van zijn vleugel, koppie en lichaam. Ik hoop maar dat hij het goed maakt nu.
Wel raar trouwens dat hij niet zag dat hij op een raam afvloog. Ik heb die van mij zeker een jaar niet meer gewassen...

Lin-Lin

Vorige week toen ik nietsvermoedend mijn computer uitzette, verscheen er opeens dat onheilspellende blauwe scherm met de angstaanjagende boodschap: "Er is een ernstige fout opgetreden in uw systeem". En vanmorgen waarschuwde mijn virusprogramma me voor de zoveelste keer dat ik een nieuwe versie moet kopen. Daarbij zit ik al maanden op te hikken tegen een frustrerende 'operatie Format-C'. Fouten, updates, plugins installeren, zucht, ik wou dat ik gewoon zorgeloos kon computeren.
Sinds kort schijnt het te kunnen en wel met Lin Lin, een nieuwe computer die altijd beveiligd en up-to-date is zonder dat je er iets voor hoeft te doen...
Lees verder op Planet Multimedia of luister naar de bespreking in Radio Online (ook als podcast).

Anticyclisch denken

Een tijd geleden adopteerde ik samen met een goede vriend een gouden motto: altijd anticyclisch blijven denken. Tegen de draad in ondernemen, dan bereik je wat. Als iedereen linksaf slaat, ga jij naar rechts. Loopt iedereen in halflange zigeunerrokken, trek dan een strakke minirok aan. En als er geen cent meer op je rekening staat; geef dan vooral veel geld uit.
Vandaag was het eindelijk weer tropisch warm. En omdat die hitte al dagen werd aangekondigd stond zowat mijn hele wijk vanmorgen al om negen uur vloekend in de file naar het strand.
Ik deed niet mee, want ik dacht anticyclisch. Ik ging winkelen in de stad.
Het bleek een goede beslissing. Het was rustig in de Leidsestraat en in vrijwel iedere winkel werd ik als eregast ontvangen en behandeld. Bijkomend voordeel was de koelte, want in al die hippe kledingzaken draaide de airco op volle toeren.
Om half vijf liep ik met een paar volle tassen en een grote bak verse aardbeien in tevreden zomertempo terug naar huis. Daar trok ik een fles rose uit de koelkast, greep een kleed uit de kast, stopte de zaterdagkrant in mijn tas en zette koers richting mijn voortuin, het Sarphatipark.
Het was er druk en overal waar ik keek zag ik de rood verbrande armen, benen en schouders van de stadsbewoners die de hele dag op het gras hadden liggen slapen en dommelen. Als doorgebakken karbonaadjes probeerden ze hun leed te verzachten. Er werd gesmeerd dat het een lieve lust was, maar de zon had de schade al aangericht.
Ik spreidde mijn kleed uit, ontkurkte de rose en sloeg de krant open. En terwijl de eerste karbonaadjes opstonden om thuis verkoeling te zoeken, schonk ik nog een glaasje in.
Anticyclisch denken, het werkt!

Virtuele to-do lijstjes

Ik ben een ster in het maken van to-do lijstjes. Het enige probleem is dat ze nooit afkomen. Als ik bijna door mijn doelen heen ben, wacht er al een nieuwe reeks voornemens en ben ik weer terug bij af. Om van de grotere ambities in mijn leven maar niet te spreken. Daar kom ik nauwelijks nog aan toe....
Lees verder op de website van Planet Internet of luister naar de laatste aflevering van Radio Online (nu ook als podcast te downloaden).

Spam & Hello Kitty broodjes

Twee weken geleden heb ik de, of nee, ik moet zeggen 'een' Belgische loterij gewonnen. In een e-mail van maarliefst twee A-viertjes werd me uitgelegd wat voor een geluksvogel ik wel niet was. Uit een lijst van 2.500.000 namen en e-mail adressen was mijn geluksnummer getrokken. Ik staarde naar de code van acht cijfers en drie letters en had geen flauw idee waar en hoe dit mijn geluksnummer was geworden, maar dat deerde niet, ik zou weldra 900.000 euro rijker zijn. Mijn fantasie sloeg op hol: ik zou een nieuwe auto kopen, een tweede huis met een tuin, nee, een weiland waar ik kippen en schaapjes op zou zetten, ik zou mijn vrienden en familie overladen met cadeau's, eindelijk een substantieel bedrag naar een goed doel overmaken en ik zou gaan winkelen tot ik geen tas meer kon dragen.
Om mijn geld te kunnen incasseren hoefde ik alleen maar een mail te sturen naar een of ander netscape-adres of bellen naar een vreemd nummer in Belgie. Wat wel een beetje raar was, was dat het bedrijf dat ik moest benaderen om mijn prijs in ontvangst te nemen zelfs in de kleinste hoekjes van google niet te vinden was. En het was ook wat onbegrijpelijk dat ze het niet erg vonden als ik mijn bankgegevens gewoon even mailde. Nog verwarrender was de site waar ik heen werd gestuurd. De laatste newsflash aldaar dateerde van juni 2003 en was een aankondiging van een restyling in november.
Voor alle zekerheid heb ik de prijs maar aan me voorbij laten gaan. Ze zullen er in Belgie of Amerika, want daar bleek de mail uiteindelijk vandaan te komen, vast wel raad mee weten. En zo aanzienlijk was het bedrag nou ook weer niet. Ik heb wel eens mailtjes ontvangen die me het dubbele beloofden uit te betalen. Bovendien geef ik uiteindelijk toch meer om kleine dingen. Neem het Hello Kitty broodrooster dat vanmorgen mijn scherm opfleurde. Het apparaat kost nog geen veertig dollar en spuugt iedere ochtend vrolijke broodjes met Hello-Kitty afdruk uit. Daar kan toch geen geldprijs tegenop!?

Luchtspektakel

Gisterenmiddag had ik de eer vanaf de vijftiende verdieping van een flat aan de Maas naar de stuntvliegers van de Red Bull Air Race te mogen kijken. Tientallen vliegeniers uit de hele wereld legden een parcours af boven de rivier waar zelfs de heftigste achtbaan een kinderdraaimolen bij was. Ze maakten loopings, scheerden vlak over het water (ook onder de Erasmusbrug door!) en vlogen slalommend tussen opgeblazen pionnen door alsof het niets was. Het was een spektakel waar mijn maag zich nog steeds van omdraait. Pas nu begrijp ik wat er met de slogan 'Red Bull geeft je vleugels' bedoeld wordt. Meer foto's op flickr.

Hond

Ik verdenk mijn kat ervan hond te willen zijn. Toen ik van de week nietsvermoedend een lollystokje had laten vallen, nam hij het in zijn bek en legde het voor mijn voeten op de grond waarna hij me hoopvol aankeek. Ik pakte het stokje op, gooide het bij wijze van experiment naar de andere kant van de kamer, Sjon sprinte er achteraan en apporteerde het alsof hij nooit anders had gedaan. Hij blafte er nog net niet bij.
Onvoorstelbaar.
Net zo onvoorstelbaar als de nieuwe Renault Logan waar ik vandaag over in de krant las. De Renault Logan komt als het goed is eind dit jaar naar Nederland en kost maar 7.500 euro. Een super budget auto dus. Daar zou ik zelfs nog een nieuwe van kunnen kopen. Hier moest een addertje onder het gras zitten, concludeerde ik. Hij zou wel van goedkoop plastic zijn, of maar 130 kilometer per uur kunnen of misschien gewoon spuuglelijk zijn. Maar dat bleek allemaal niet zo. De Renault Logan is gewoon een keurige degelijke auto met vijf deuren, een kofferbak en plek voor vijf personen. Oke, het is geen sexy vormgegeven BMW of Mercedes, maar ja, die zijn dan ook ongeveer tien keer zo duur. Ik heb het addertje nog niet gevonden. Als ik het niet vind, wordt dit misschien wel mijn eerste eerstehands auto.
En dan mag Sjon met een bot op de achterbank mee naar het strand.

Mijn tweede leven

Vroeger wilde ik altijd Mara heten. Ik was ervan overtuigd dat mijn leven dan veel avontuurlijker zou zijn. Maar hoe ik ook zeurde, mijn moeder weigerde me bij mijn fantasienaam te noemen en antwoordde steevast: "Blijf nou maar jezelf, dan ben je veel leuker". Vandaag is daar, twintig jaar later, verandering in gekomen. Vanaf vandaag ben ik eindelijk Mara....
Lees verder op Planet Internet of luister naar Radio Online.

Nederland-Roemenie

"Hij wordt gewisseld", roep ik tussen het geschreeuw van de oranjefans door als Rafael van der Vaart het veld afloopt. De man naast me op de tribune kijkt me onderzoekend aan en vraagt voorzichtig: "Ben jij zijn vrouw?"
Ik was nog nooit bij een voetbalwedstrijd geweest, tot een vriendin van mij verliefd werd op een KNVB-er en me een keer uitnodigde voor een wedstrijd. Sindsdien zitten we regelmatig op de tribune (in de zaal, zeggen we gekscherend) als Nederland speelt en belanden we na afloop in de spelershome tussen de belangrijkste kopstukken uit de Nederlandse sportwereld. En iedere keer voel ik me weer Alice in Wonderland. Zo ook gisteren, bij Nederland-Roemenie.
We zijn twee vreemde supporters, mijn vriendin en ik. We wisten nog net wat buitenspel was, maar inmiddels bespreken we opeens samen de opstelling, de wissels en de kwaliteiten van de spelers alsof we altijd al liefhebber zijn geweest.
Maar wel op onze manier. Neem de wedstrijd Nederland-Tsjechie, vorig jaar in Portugal. Om het geluk een handje te helpen hadden we de oude voetbalschoenen van een van de spelers bovenop de televisie gezet. We hadden een foto uit de krant geknipt van het hele elftal en die tussen twee kaarsjes bij een stokje brandend wierrook neergelegd. De krantenfoto van Nedved, de belangrijkste aanvaller van de tegenstanders, hadden we ritueel verbrand door een aansteker onder zijn gespierde kont te houden en vervolgens waren we op de bank gekropen met een fles droge witte wijn en een schaal in knoflook gekookte venusschelpjes.
Vrienden en familieleden die al jaren hardcore fan zijn, kijken me jaloers aan als ik zeg dat ik weer ben uitgenodigd voor een wedstrijd. Het maakt mijn gevoel een verstekeling op een groot piratenschip te zijn nog sterker. Maar oh, wat beleef ik er een lol aan. Helemaal als ik voor spelersvrouw wordt aangezien.

Opstaan

Ik heb een haat-haat verhouding met mijn wekker. Of ik nu lang of kort heb geslapen of veel of weinig heb gedronken, zodra dat ding begint te loeien zou ik er het liefst met een zware sloophamer een knal op willen geven. Want 's morgens is mijn bed het lekkerst, mijn dekbed het warmst, mijn kussen het zachtst en de geluiden van de gierzwaluwen die langs mijn raam vliegen het mooist.
In de hoop mijn wakker-word-ritueel wat op te fleuren schafte ik laatst een nieuwe wekker aan. De oude digitale timer die ik al sinds mijn studententijd gebruikte ging bij het oud vuil en maakte plaats voor een romantische retro klok. Maar er veranderde helemaal niets. Ik blijf grommend opstaan.
Zou de Water Powered Clock uitkomst bieden?

Somber

Beetje in mineur vandaag. Zou het met de uitslag van het referendum te maken hebben? Of ben ik gewoon met mijn verkeerde been uit bed gestapt? Of zou het liggen aan de stapel rekeningen die ik net heb geopend? Het kan natuurlijk ook het weer zijn, er hangt een beklemmende laag wolken boven mijn hoofd en de wind maakt me onrustig. De kinderen op het speelplein van het schooltje waar ik gisteren heb gestemd trekken zich er niets van aan. Ze rennen even vrolijk achter elkaar aan als altijd. Vandaag zou ik best even met ze willen ruilen.

Gestemd

"Nou, jullie moeten wel heel wat ingewikkelde handelingen uitvoeren zeg, voor ik mag stemmen", zegt de vrouw voor me in het stemlokaal. De man die de stembiljetten overhandigt lacht en antwoordt met een zwaar Amsterdams accent: "Ja ja, mevrouw, het is in principe eigenlijk net de Europese grondwet!"

Stemmen

Zometeen ga ik stemmen. Voor het eerst in een andere wijk, want ik woon hier nog maar een jaar. Mijn stembureau blijkt recht aan mijn achtertuin te grenzen. Het is de school om de hoek. Als ik mijn stem op een papiertje schrijf en er een vliegtuigje van vouw, zou ik het met goed mikken zo in de handen van de medewerkers op het bureau kunnen laten vliegen. Ik heb niet getwijfeld over mijn keuze, ik ben voor de Europese grondwet, maar als ik met een tegenstander in debat zou moeten vrees ik dat ik de standaard argumenten die ik ken niet erg goed zou kunnen onderbouwen. Hoe meer ik probeer de gevolgen van een Europese grondwet te begrijpen, hoe meer het me gaat duizelen. En dus vertrouw ik voornamelijk op mijn gevoel. Ik ben altijd voor Europa geweest, ik zie niet in waarom ik dan nu opeens moet gaan dwarsliggen. Maar van mij had dit referenda niet gehouden hoeven worden en had het parlement, net als in bijvoorbeeld Duitsland en Belgie, het voor mij mogen beslissen.
Terwijl ik dit tik, fietst er een kolonne SP-ers door de straat met een megafoon: "Stem nee tegen de europese grondwet".
Ik denk dat ik maar eens ga.

Spotgirl Hilton

Ik ben niet blond en niet graatmager. Ik heb geen rijke vader met een wereldberoemde hotelketen en ben nog nooit in een sexschandaal verwikkeld geraakt. Ik heb geen chihuahua die naar de naam Tinkerbell luistert, maar twee slome dikke straatkatten met de namen Sjon en Sjaan. Ik kom ook niet op jetset feestjes en al helemaal niet in flinterdunne doorschijnende jurkjes en ik heb maar een keer in mijn leven voor de camera's op een rode loper gestaan, maar dat was per ongeluk. Toch waande ik me afgelopen week een beetje Paris Hilton. Een heel klein beetje. Luister hier naar het verslag in Radio Online (en download meteen de podcast van de hele uitzending) of lees de tekst op de site van Planet.