Mond (1)

Laatst las ik een verontrustend interview met Nederlands enige Barbie (zij het een wat oud model) Marijke Helwegen over haar uiterlijk in het blad Linda. Een tenenkrommend relaas over schoonheid en hoe ze (krampachtig) probeert jong te blijven. Toen ik het interview uit had, was ik er heilig van overtuigd me nooit te laten verleiden door de wereld van liposuctie, collageen, botox en siliconen. Nooit!
Maar als ik eerlijk ben, droom ik stiekem natuurlijk ook wel eens van het eeuwige strakke huidje, frisse ogen zonder wallen en van volle lippen. Het pijnlijke bewijs daarvan ligt sinds kort op mijn nachtkastje en het heet Lipgrow Serum.
Ik had een advertentie in de krant gezien over een wonderbaarlijk nieuw serum dat je lippen vergroot met maarliefst 40 % binnen dertig dagen. Wat een onzin, had ik verontwaardigd geroepen, maar drie dagen later stond ik in de parfumerie dat het goedje verkoopt.
Als excuus voor mijn aankoop zei ik tegen de verkoopster dat ik mezelf als proefkonijn zou opwerpen. Ik zou de hele kuur afmaken, het resultaat bijhouden met foto's en vervolgens met de harde bewijzen laten zien dat dit zogenaamde wondermiddel niet werkt en dat het de wens aan plastische chirurgie toe te geven alleen maar vergroot. Met een betekenisloze blik in haar zwaar opgemaakte ogen keek ze me aan: "Heeft u interesse in onze klantenkaart?"
Een week heeft het lipserum in de verpakking naast mijn bed gelegen en heb ik me afgevraagd of ik het wel moest proberen. Maar de nieuwsgierigheid won het van de twijfel en inmiddels smeer ik iedere avond voor het slapen gaan een dun laagje van het serum op mijn lippen.
Het doet me denken aan de opwinding die ik vroeger voelde als ik mijn schoen mocht zetten met Sinterklaas. Zodra ik wakker word ren ik vol verwachting naar de spiegel om te kijken of er al iets is veranderd. Maar waar ik vroeger oprecht teleurgesteld was als ik geen cadeau in de schacht van mijn schoen aantrof, bemerk ik nu een vreemd soort opluchting als ik zie dat mijn lippen nog geen procent gegroeid zijn.
Want, wat nou als het wel werkt en ik straks opeens net zulke lippen als Marijke Helwegen heb? Zou het dan nog wel wegtrekken? Zou mijn mond, als een bolle omelet die van het vuur wordt gehaald, in elkaar zakken of zou ik voor de rest van mijn leven opgezadeld zitten met een set opgeblazen lippen die niet bij mijn gezicht horen?
Nog steeds geloof ik niet dat het laatste scenario waarheid kan worden, maar ik neem een risico.
Nog drie weken en dan zijn de tubes leeg.

De naakte waarheid

Naar aanleiding van mijn verhaal over de 'onwisbare' geheugenkaarten stuurde een lezer me een foto die hij onlangs in zijn mailbox ontving. In eerste instantie begreep ik niet waarom hij me die foto stuurde, maar na betere bestudering ontdekte ik 'de extra laag' .
Of de man die deze foto heeft gemaakt beseft heeft wat hij deed weet ik niet, maar ik heb zo mijn vermoedens. Het zou een goede manier zijn om anoniem je fantasieen de wereld in te sturen. Verborgen exhibitionisme op internet. Hoe vaak zou ik al dit soort foto's hebben gezien zonder door te hebben wat ik werkelijk zag?

Confrontatie

Afgelopen dinsdag in Radio Online vertelde de hoofdredacteur van het blad PC Magazine over de gruwelijke ontdekkingen die zijn redacteuren deden. Ter test hadden ze een aantal geheugenkaarten van digitale camera's op marktplaats gekocht en wat bleek: bijna niemand verwijdert de foto's als ze hun camera aanbieden en als de verkopers toch de moeite nemen om hun foto's te wissen, dan schijn je ze met behulp van een simpel programmaatje zo weer terug te kunnen halen. Veel foto's waren volkomen onschuldig, de redacteuren waren vooral veel afbeeldingen van huisdieren tegengekomen. Maar er zat ook materiaal tussen dat nooit voor andermans ogen was bedoeld en dat zo aanstootgevend was dat de hoofdredacteur zich er alleen maar in cryptische omschrijvingen over uitliet.
Toen de uitzending voorbij was reed ik licht bezorgd naar huis: ook ik heb onlangs mijn camera via marktplaats verkocht. Ik had alle foto's gewist en het kaartje opnieuw geformatteerd maar dat was dus niet voldoende. In feite heeft de koper van mijn oude camera nu beschikking over mijn oude foto's.
De hele terugweg heb ik diep in mijn eigen geheugen gezocht naar herinneringen aan de foto's die ik met die camera maakte. Ook bij mij zaten er veel plaatjes van mijn katten tussen, maar er stonden ongetwijfeld ook een paar afbeeldingen op waar ik liever niet meer mee geconfronteerd word. Mislukte foto's, maar ook prive-foto's die ik, ook al zijn ze nog zo onschuldig, nooit aan iemand zou willen laten zien.
Ik dacht terug aan de tips van de PC Magazine hoofdredacteur en aan hoe hij vertelde dat je je foto's pas echt van je geheugenkaart wist als je de kaart minimaal zeven keer overschrijft met nieuwe afbeeldingen.
Ik hoop vurig dat de nieuwe eigenaar van mijn camera inmiddels al heel veel foto's heeft gemaakt.

Ringtone-ergernis

Vorige week gebeurde het weer. Ik stond in een winkel achter een meisje op mijn beurt te wachten, toen opeens haar mobiele telefoon luid begon te rinkelen. Of liever gezegd: neurotisch begon te kwaken, want ze had een nieuwe ringtone van Crazy Frog geinstalleerd.
Ringtones, ik heb er een haatliefde relatie mee....

- Lees verder op Planet Internet of luister naar Radio Online...

Boeh!

Daar ben ik weer, terug van een lang weekend in de Ardennen (waar de koetjes nog nieuwsgieriger lijken dan hier).

Luxeprobleem

Ik ga een weekendje weg. Met mijn bergschoenen (of regenlaarzen) wandelen door de bossen.
Wat ik meeneem? Mijn Ipod en mijn zalige Altec Lansing boxjes en mijn digitale camera en mobiele telefoon met oortje voor in de auto. Ik ben bijna klaar, er is nog een hobbel die ik moet nemen voordat ik vertrek: alle laders en snoertjes voor die apparaten uit de knoop halen!
Luxeproblemen anno 2005, vroeger had ik dat probleem niet...

Koffie

Ik ben nooit een fan geweest van het Senseo koffieapparaat. Sterker nog, ik heb zelfs lange tijd een agressieve anti-Senseo campagne gevoerd. Iedereen moest het weten en zeker de mensen met zo'n ding in hun bezit: 'Senseo koffie is geen koffie'. Een goede vriend van me die thuis alleen maar Senseo drinkt, probeerde me in een felle strijd te overtuigen van het nut van de instant koffiepads. "Het is zo lekker makkelijk en je hebt altijd een vers kopje koffie", zei hij keer op keer. Maar ik was vastberaden er niet aan mee te doen. Senseo was een marketingtstunt waar al veel teveel mensen waren ingetrapt en had niets met echte koffie te maken.
Ongemerkt ben ik toch van mijn geloof afgestapt, want de laatste tijd drink ik het steeds vaker. Bij gebrek aan alternatieven accepteerde ik een keer een kopje, trok een vies gezicht, maar nam later toch een tweede. En een derde. Tot het chemische smaakje me niet meer opviel. Vorige week was ik bij een vriendin met een Senseo apparaat en tot mijn schrik stelde ik zelf voor een kopje te maken. Het was nog leuk om te doen ook. En vanochtend toen ik haast en dus geen tijd meer had om koffie te zetten, betrapte ik mezelf op de gedachte dat ik eigenlijk best een Senseo in huis zou willen hebben. Dat gevoel was weg voor ik er echt erg in had, maar toch, de Senseo is onbewust veel dieper in mijn leven doorgedrongen dan ik ooit voor mogelijk had gehouden.
Maar toen ik zojuist de Cowprint Cappuccino Maker tegenkwam op internet besefte ik weer dat ik nooit aan de Senseo zal gaan. De Cowprint Cappuccino Maker is een koffiezetapparaatje met koeienprint waarmee je in een handomdraai een overheerlijke cappuccino zet. Geen gedoe met gardes of zogenaamd handige staafmixertjes, je doet er wat echte koffie en melk in, zet het net als het ouderwetse koffiekokertje op het fornuis, laat het even pruttelen en klaar is je eigen verse cappuccino.
Gelukkig, net op tijd gered uit de marketingklauwen van Senseo.
Hoewel...als je het over marketingstunts hebt....

Routeplanner

Sinds er navigatiesoftware bestaat hoef je eigenlijk nooit meer de weg kwijt te raken. En hoewel ik altijd verdwaal, heb ik het nooit aangeschaft. Zoals je een duur designerpak niet op afgetrapte en ongepoetste 'Van Bommel' schoenen moet dragen, vond ik ook dat een gloednieuw navigatiesysteem niet paste in mijn roestige Nissan Sunny uit 1989.
En ik had er het geld niet voor natuurlijk.
Maar toen ik hoorde dat je sinds kort ook je mobiele telefoon kunt gebruiken als routeplanner, werd ik wel nieuwsgierig. En dus ging ik voor Radio Online op verkenningstocht met TomTom Mobile 5, de nieuwe navigatiesoftware van TomTom voor op de mobiele telefoon. Het programma wijst niet alleen automobilisten de weg, maar stippelt ook fiets- en wandelroutes uit. Het werd een avontuur, luister hier voor de afloop. Of lees hier de tekst op Planet.

100 jaar Cuyp

Bij de sinaasappelboer kom ik voor mijn vaste portie vitamines (20 sinaasappelen voor drie euro, dat lukt zelfs niet bij de Dirk). Bij grijzende flirtenkont Jopie haal ik wekelijks een grote zak groenten en incasseer ik glimlachend zijn ondeugende complimentjes. Handdoeken? Die koop ik er voor een prikkie. Ik heb een abonnement op het dieetvoer bij de dierenspecialist (en een goede band met zijn moddervette kat die altijd ligt te snorren op de toonbank) en ook mijn tandpasta, tandenborstels, batterijen en sokken sla ik er groot in. Tegen stuntprijzen.
Sinds ik naast de Albert Cuyp woon is mijn koopgedrag drastisch veranderd. Maar ook mijn blik op de multiculturele samenleving. Als er ergens sprake is van goede integratie, dan is het wel hier. Geblondeerde Amsterdamse dames, oude Amsterdamse mannetjes, Indiers, Chinezen, Turken, Marokkanen, Antillianen, ze struinen allemaal over de markt. En doen allemaal op hun manier zaken met de kraamhouders die ook uit alle werelddelen komen.
Dit jaar bestaat de Cuyp een hele eeuw. Wanneer de markt precies begon weet niemand en daarom wordt het uitbundig op verschillende dagen gevierd. Gisteren was er een speciale feestmarkt die samenging met de opening van een fototentoonstelling. Overal hingen oude zwart-wit foto's van hoe de markt er vroeger uitzag. Voetje voor voetje kroop ik langs de kraampjes. Het was stervensdruk. Op de foto's zag ik dat dat op de Cuyp nooit anders is geweest.
De foto's staan ook online op 100jaaralbertcuyp.nl.

Schaapjes

Vroeger ging ik iedere zondag met mijn ouders en mijn zus wandelen in de duinen. Of het nu regende, vroor of waaide, we gingen altijd wandelen. En ik werd nooit moe. Zelfs niet na een hele dag ravotten op omgevallen bomen en hoge duinpannen.
Vandaag, toen ik door Burgerbrug en Groet en Schoorl fietste en me steeds weer afvroeg hoe lang ik het nog vol kon houden, dacht ik terug aan die tijd. De wind kroop als een monster door de stof van mijn jas en verkleumde me tot op het bot, de zon toverde een lach op mijn gezicht. Het rook naar gemaaid gras, naar zee en naar fluitekruid. En overal zag ik de horizon. Die horizon die zich in Amsterdam verstopt heeft achter honderdduizenden op elkaar gestapelde appartementen. Een blokkendoos van veel te kleine ruimtes waar we ons dag in dag uit weer in verstoppen en afsluiten van die mooie wereld waarin wollige schaapjes het landschap versieren.
Witte stipjes aan de horizon. Ik was ze bijna vergeten.

Verliefd

Afgelopen donderdag op de Kunstrai in Amsterdam (nog tot en met maandag) verliefd geworden op een schilderij van Yin Kun. Ik ga maar eens sparen...

Flickr-expo

Tot en met zondag in restaurant 11 in Amsterdam: bepaal zelf via sms welke foto uit je flickr-album op het grote scherm verschijnt terwijl je zit te eten. Of ga overdag naar de Flickr peepshow, een fotoexpositie waarbij je zelf - ook via sms - bepaalt welke afbeeldingen er te zien zijn.

Ook besproken in Radio Online.

Fikkie

Tijdens mijn vakantie in Thailand maakte ik de fout waar toeristen elkaar van tevoren altijd voor waarschuwen. Ik zei tegen de kok van het plaatselijke restaurant dat ik wel van pittig hield. Ze lachte vriendelijk en antwoordde dat ze het voor de zekerheid toch wat minder heet zou maken dan ze voor zichzelf zou doen.
Toen het gerecht, een soep, werd voorgeschoteld smaakte het verrukkelijk. "Zie je wel, zei ik trots, ik kan makkelijk heet eten". Ik roerde wat door mijn soep en zag een aantrekkelijk stukje groente drijven dat op een peultje leek. Ik kende het niet, maar had die middag op de markt gezien hoe een toerist er een zak van oppeuzelde. "Kijk, en dit zijn die lekkere peultjes van de markt", vervolgde ik enthousiast terwijl ik de lepel met het paprikavormige boontje naar mijn mond bracht. Ik lachte, begon te kauwen en voelde opeens het bloed uit mijn hoofd wegtrekken en de tranen in mijn ogen springen. Alsof iemand een brandende lucifer op mijn tong had gelegd spuugde ik het boontje op tafel. Ik nam een slok van mijn bier en nog een slok, ik dronk het hele glas leeg, maar het hielp niet. Mijn tong zwol op als een spons in een bak water en de vlammende pijn in mijn mond werd alleen maar erger. Ze zeggen van sommige gerechten wel dat het smaakt alsof er een engeltje op je tong piest, bij dit gerecht was het de duivel die hoogstpersoonlijk op mijn tong stond te urineren.
Ik had op een hele groene peper gekauwd.
De rest van de avond heb ik met pijn in mijn uitgefikte mond (en maag) op het balkon van mijn hotelkamer liggen kermen. Alleen grote happen suiker konden het leed nog wat verzachten. Ik kon niet begrijpen dat er mensen zijn die zonder blikken of blozen hele pepers eten.
Maar gisteren las ik dat het nog veel erger kan. De BBC meldde dat een Amerikaans bedrijf de heetste peper ooit heeft vervaardigd: 30 keer heter dan de heetste peper en 8.000 keer heter dan tabasco. Het goedje is zelfs zo sterk dat je er pas van mag proeven als je van tevoren een speciale verklaring ondertekent. De nieuwe namen voor het peperpoedertje - After Death Sauce en Insanity Sauce - zeggen al genoeg.
Ik kan maar een ding zeggen: Geef mijn portie maar aan Fikkie.

Logisch

Logisch dat hij trots is, dat zou ik ook zijn als ik er zo uit zou zien...

Mobieltje

Vanmorgen op nu.nl: "In 2007 zijn er in West-Europa evenveel mobiele telefoons in gebruik als er mensen zijn. (...) Dit hoeft echter niet te betekenen dat ook iedereen daadwerkelijk een mobieltje heeft, maar een persoon kan meer telefoons bezitten."
Ik vrees dat ik zo'n persoon ben...

Push to talk

Terwijl mobiele telefoons voller en voller worden gepropt met ingenieuze technologische snufjes, zijn het nog steeds de simpelste toepassingen die het meest aanslaan. Ik kan videobellen, mms'en en chatten op mijn mobieltje, maar wat doe ik? Ik prop mijn boodschappen in staccato opgestelde sms'jes die amper nog te ontcijferen vallen. Dat kinderlijk eenvoudige sms'je werd tegen alle verwachtingen in een enorm succes en ik ben benieuwd of dat met push to talk ook gaat gebeuren. Push to talk is het nieuwste van het nieuwste in mobiele telefoonland en het is nog 'ouderwetser' dan de sms. Het verandert je mobiele telefoon letterlijk in een walkietalkie. Inderdaad, een walkietalkie. 'Over'.
Je drukt op een knopje, praat, laat het knopje los en wacht tot de persoon aan de andere kant reageert. Bellen hoeft niet meer, de persoon aan de andere kant hoort je gewoon meteen spreken, net als bij de walkietalkie dus. Retro op de gsm. Wat zou de volgende mobiele toepassing worden? UMTS-rooksignalen?

Luister hier naar mijn bijdrage over push to talk in Radio Online.
Informatie of de eerste Nederlandse push to talk aanbieder vind je hier.

Handel

Creatief met Koninginnedag: antieke mp3'tjes