9.12.04
Het einde van de wallpaper
Sinds ik een eigen computer heb, en dat is nu zo ongeveer acht jaar, heb ik altijd geprobeerd mijn bureaublad - of desktop, hoe noem je zo'n ding - wat gezelliger te maken dan dat saaie vlakke windowsbeeld. Voordat ik een computer had, maakte ik mijn werkplek gezellig met een echt pennenbakje, een echte prullenmand en een poster aan de muur, maar achter dat glazen venster van mijn pc kon dat niet meer en moest het opeens digitaal.
Het begon met het aanpassen van de lettertypes op mijn scherm, daarna veranderde ik de thema's van mijn mappen en vervolgens kreeg mijn hele scherm eens in de zoveel tijd een nieuwe wallpaper. Vooral die wallpaper was een groot succes. Ik heb ze in alle soorten, maten en kleuren gehad. Iedere keer als ik een nieuwe neerzette, kreeg ik een gevoel alsof ik mijn werkkamer opnieuw had behangen en opgeruimd. Soms kon ik zelfs pas beginnen met werken nadat ik mijn wallpaper had vernieuwd. Mijn laatste was die van kunstenaar Marc Quinn. Een erotische foto zonder dat er ook maar 1 blote vrouw of man bij aan te pas is gekomen. Ik ben er nog steeds verliefd op. Maar gisteren heb ik hem verwijderd. En er is geen nieuwe wallpaper voor in de plaats gekomen. Sterker nog: gisteren heb ik voorgoed afscheid genomen van de wallpaper. Ik heb mijn bureaublad leeg gemaakt en een achtergrond van zacht oranje gegeven. De beste achtergrond voor mijn widgets.
Want het zijn nu De Widgets die mijn bureaublad opfleuren.
Widgets zijn kleine toepassingen, programmaatjes, die je als een virtuele sticker op je bureaublad plakt. Je hebt ze in alle denkbare vormen en maten en met alle denkbare doelen. Klokken en kalenders bijvoorbeeld, die eruit zien als de ouderwetse klok op het treinstation. Of moderne nieuwslezers die snel de belangrijkste koppen weergeven en webcambeelden van de Nederlandse wegen zodat je alvast kunt zien hoe druk het is. Er zijn dansende stripfiguurtjes, gekke loeiende koeien, stopwatches, en weeranimaties. De ouderwetse gele post-it is in digitale versie verschenen en er is zelfs een slinger kerstlampjes die je op je scherm kunt laten flikkeren.
Ik heb ze allemaal en er zijn er nog honderden meer.
En wil je een andere widget, dan sleep je de oude naar je prullenbak en plak je de nieuwe ervoor in de plaats.
Ik ben er verslaafd aan geraakt. En waarom? Ik denk omdat het ouderwetsheid in een digitaal jasje is. In wezen stelt het niets voor, zo'n boodschappenlijstje of ouderwetse ronde treinklok met dikke, zwarte wijzers, maar nu ik ze in digitale versie naar mijn bureaublad heb gesleept geniet ik ervan.
Voor mij geen wallpaper meer, widgets, daar word ik pas blij van.
Het begon met het aanpassen van de lettertypes op mijn scherm, daarna veranderde ik de thema's van mijn mappen en vervolgens kreeg mijn hele scherm eens in de zoveel tijd een nieuwe wallpaper. Vooral die wallpaper was een groot succes. Ik heb ze in alle soorten, maten en kleuren gehad. Iedere keer als ik een nieuwe neerzette, kreeg ik een gevoel alsof ik mijn werkkamer opnieuw had behangen en opgeruimd. Soms kon ik zelfs pas beginnen met werken nadat ik mijn wallpaper had vernieuwd. Mijn laatste was die van kunstenaar Marc Quinn. Een erotische foto zonder dat er ook maar 1 blote vrouw of man bij aan te pas is gekomen. Ik ben er nog steeds verliefd op. Maar gisteren heb ik hem verwijderd. En er is geen nieuwe wallpaper voor in de plaats gekomen. Sterker nog: gisteren heb ik voorgoed afscheid genomen van de wallpaper. Ik heb mijn bureaublad leeg gemaakt en een achtergrond van zacht oranje gegeven. De beste achtergrond voor mijn widgets.
Want het zijn nu De Widgets die mijn bureaublad opfleuren.
Widgets zijn kleine toepassingen, programmaatjes, die je als een virtuele sticker op je bureaublad plakt. Je hebt ze in alle denkbare vormen en maten en met alle denkbare doelen. Klokken en kalenders bijvoorbeeld, die eruit zien als de ouderwetse klok op het treinstation. Of moderne nieuwslezers die snel de belangrijkste koppen weergeven en webcambeelden van de Nederlandse wegen zodat je alvast kunt zien hoe druk het is. Er zijn dansende stripfiguurtjes, gekke loeiende koeien, stopwatches, en weeranimaties. De ouderwetse gele post-it is in digitale versie verschenen en er is zelfs een slinger kerstlampjes die je op je scherm kunt laten flikkeren.
Ik heb ze allemaal en er zijn er nog honderden meer.
En wil je een andere widget, dan sleep je de oude naar je prullenbak en plak je de nieuwe ervoor in de plaats.
Ik ben er verslaafd aan geraakt. En waarom? Ik denk omdat het ouderwetsheid in een digitaal jasje is. In wezen stelt het niets voor, zo'n boodschappenlijstje of ouderwetse ronde treinklok met dikke, zwarte wijzers, maar nu ik ze in digitale versie naar mijn bureaublad heb gesleept geniet ik ervan.
Voor mij geen wallpaper meer, widgets, daar word ik pas blij van.
