Twee dagen te laat

sneeuw in de voortuin
Originally uploaded by Spotgirl.

sneeuw in de voortuin...

Kerstverhaal

Twee jaar geleden liep het uit op een fiasco. Dit jaar is het wel gelukt. Ik heb een kerstboom...

De S104

Vanavond in Radio Online: een bespreking van flickr.com, waar deze foto naar linkt.

gratis en voor niets

Een gratis iPod - zucht - was ik maar Amerikaanse.

Dear ladies,

"So as you may have noticed, I'm not fucking you these days. Perhaps you're getting fucked by somebody else, or perhaps you're not getting fucked by anyone. The crucial element, however, is that you're not getting fucked by me. It's a great experience, I know, and many women in this city who have fucked me before can attest to the fact. I'm six feet tall, gainfully employed, have a big dick, and can manage a 20-minute conversation without staring at your tits even once. I know that makes me a rarity in this city, and thus in demand.
Still, I'm not fucking you..."

Lees hier hoe deze open brief op het virtuele prikbord Craigslist afloopt.
En er is meer in de 'best of' lijst van Craigslist, waar onlangs trouwens de Nederlandse versie van is geopend. Ik ben benieuwd of wij ook van die gekke brieven gaan schrijven.

Mijn hoofd, een computer

Mijn hersenen hebben meer opslagcapaciteit dan de grootste harde schijf die ik ooit heb gehad, mijn processor werkt sneller dan die van de snelste pc. Ergens diep onder mijn schedel, zit een map met een file vol bestanden. Jpeg'jes, mp3'tjes, wav'jes, Word documenten en ga zo maar door.
Vandaag werd de map geopend. Ik hoorde de tune van Maja de Bij, het tekenfilmpje waar ik als klein meisje naar keek, en zag mezelf met grote ogen voor de televisie in mijn ouderlijk huis zitten. Ik luisterde naar de tune van Q & Q en zag mezelf onder de dekens liggen, doodsbenauwd en huilend van angst omdat ik veel te jong was voor zo'n spannende serie.
Hele hoofdstukken uit mijn verleden werden heropend en het was alsof ik naar een documentaire van mijn eigen leven keek.
Ok, het was wat gefragmenteerd allemaal, maar het was er. Het zat er gewoon nog. En dat kan ik van de informatie op mijn oude gecrashte computers niet zeggen.
Teste je eigen harde schijf op bubblegum.nl

Druk-druk-druk

Het grote voordeel van widgets is dat je er zoveel leuke en nuttige dingen mee kan doen en bijhouden, zie ook mijn widget-foto van een paar dagen geleden. Het nieuws bijvoorbeeld, of de files in Nederland. Een blik op je bureaublad en je weet hoe het ervoor staat in de wereld. Dat is vooral handig als je het erg druk hebt. Te druk om van alles aan te klikken en in te vullen. Vandaag had ik het zo druk. Ik had niet eens tijd om mijn 'what-to-do' widget in te vullen.
Dat leverde een vreemd bureaublad op...

"We bellen..."

En zo ontstaat dus een sms-wave in het klein...

Luister hier hoe dat klinkt....

Dictee

Ieder jaar denk ik het weer: had ik me nou maar *net* iets beter voorbereid, dan...
En ieder jaar vergeet ik het weer, met als gevolg dat ik steeds weer weer onder het gemiddelde uitkom.
En zo moeilijk was het eigenlijk niet eens, het 15de Nationaal Dictee.
Op het woord 'paleozoën' na dan...ik heb het niet in mijn Dikke Vandale gevonden, niet in de online Vandale en google gaf maar twee - niet werkende - zoekresultaten, met daarbij de vraag of ik wel zeker dat ik niet naar het woord 'paleizen' zocht.
Hoe dan ook, volgend jaar ga ik me beter voorbereiden...ik meen het!

Het einde van de wallpaper

Sinds ik een eigen computer heb, en dat is nu zo ongeveer acht jaar, heb ik altijd geprobeerd mijn bureaublad - of desktop, hoe noem je zo'n ding - wat gezelliger te maken dan dat saaie vlakke windowsbeeld. Voordat ik een computer had, maakte ik mijn werkplek gezellig met een echt pennenbakje, een echte prullenmand en een poster aan de muur, maar achter dat glazen venster van mijn pc kon dat niet meer en moest het opeens digitaal.
Het begon met het aanpassen van de lettertypes op mijn scherm, daarna veranderde ik de thema's van mijn mappen en vervolgens kreeg mijn hele scherm eens in de zoveel tijd een nieuwe wallpaper. Vooral die wallpaper was een groot succes. Ik heb ze in alle soorten, maten en kleuren gehad. Iedere keer als ik een nieuwe neerzette, kreeg ik een gevoel alsof ik mijn werkkamer opnieuw had behangen en opgeruimd. Soms kon ik zelfs pas beginnen met werken nadat ik mijn wallpaper had vernieuwd. Mijn laatste was die van kunstenaar Marc Quinn. Een erotische foto zonder dat er ook maar 1 blote vrouw of man bij aan te pas is gekomen. Ik ben er nog steeds verliefd op. Maar gisteren heb ik hem verwijderd. En er is geen nieuwe wallpaper voor in de plaats gekomen. Sterker nog: gisteren heb ik voorgoed afscheid genomen van de wallpaper. Ik heb mijn bureaublad leeg gemaakt en een achtergrond van zacht oranje gegeven. De beste achtergrond voor mijn widgets.
Want het zijn nu De Widgets die mijn bureaublad opfleuren.
Widgets zijn kleine toepassingen, programmaatjes, die je als een virtuele sticker op je bureaublad plakt. Je hebt ze in alle denkbare vormen en maten en met alle denkbare doelen. Klokken en kalenders bijvoorbeeld, die eruit zien als de ouderwetse klok op het treinstation. Of moderne nieuwslezers die snel de belangrijkste koppen weergeven en webcambeelden van de Nederlandse wegen zodat je alvast kunt zien hoe druk het is. Er zijn dansende stripfiguurtjes, gekke loeiende koeien, stopwatches, en weeranimaties. De ouderwetse gele post-it is in digitale versie verschenen en er is zelfs een slinger kerstlampjes die je op je scherm kunt laten flikkeren.
Ik heb ze allemaal en er zijn er nog honderden meer.
En wil je een andere widget, dan sleep je de oude naar je prullenbak en plak je de nieuwe ervoor in de plaats.
Ik ben er verslaafd aan geraakt. En waarom? Ik denk omdat het ouderwetsheid in een digitaal jasje is. In wezen stelt het niets voor, zo'n boodschappenlijstje of ouderwetse ronde treinklok met dikke, zwarte wijzers, maar nu ik ze in digitale versie naar mijn bureaublad heb gesleept geniet ik ervan.
Voor mij geen wallpaper meer, widgets, daar word ik pas blij van.

Een gevaar op de weg!

File om een paar half blote meisjes.
Ben ik even blij dat ik de sluiproute heb genomen.

Borsten-ellende

Daar sta ik dan, in een hok van nog geen meter bij een meter met alleen een doffe spiegel op ooghoogte en een haakje voor mijn kleding. Met ontbloot bovenlijf kijk ik naar het witte en gespannen gezicht van mijn spiegelbeeld. Een van de twee deuren heb ik op slot gedaan door de daarvoor bedoelde houten plank naar beneden te klappen. De andere deur hoeft niet op slot. Het doet me denken aan de pashokjes in zwembaden. Je gaat er aan de ene kant in, kleedt je om en achter de andere deur spring je zo het water in. Alleen wacht er achter de andere deur van dit hok geen verwarmd zwembad, maar een dokter die me gaat onderzoeken. Of liever gezegd, die mijn borsten nauwkeuriger gaat onderzoeken.
Een paar maanden geleden voelde ik voor het eerst een knobbeltje in mijn rechterborst en omdat het niet verdween besloot ik de huisarts te raadplegen die me aanraadde rontgenfoto's te laten maken. Dagenlang durfde ik geen afspraak te maken, uit angst voor een slecht nieuws uitslag, maar uiteindelijk maakte ik hem toch. Als het slecht nieuws zou worden, kon ik er maar beter snel achterkomen.
De afspraak zou bestaan uit foto's en eventueel een echo als er nog twijfel zou zijn.
Die twijfel is er.
De rontgenfoto's zijn net gemaakt. Het was een marteling als in een absurde nachtmerrie: een dikke vrouw met haar op haar kin legde mijn borsten tussen twee platen die me deden denken aan de duimschroef waarmee ik als tiener het hout vastdraaide tijdens handarbeid. De bovenste plaat was doorzichtig waardoor ik precies zag hoe mijn borsten langzaam werden platgedrukt. De vrouw draaide de duimschroef aan tot ze eruit zagen als twee gebruikte theezakjes, twee platgedrukte waterballonnetjes. Au! U bent een beul, riep ik geschrokken. De vrouw leek me niet te horen en draaide de duimschroef langzaam nog een halve slag strakker aan. Ik kneep in mijn ogen en zetten mijn kiezen stijf op elkaar.
En nu sta ik, nauwelijks bijgekomen van deze barbaarse marteling, in dit uit doorgeefhok te wachten op het vervolgonderzoek. Ik hoor mijn achternaam roepen, open de tweede deur en wordt naar een behandeltafel met witte lakens gedirigeerd door een aantrekkelijke vrouw in doktersjas die zo uit een ziekenhuisserie lijkt te zijn gelopen.
Gek dat ik niet zenuwachtig ben nu. Ik heb me wekenlang druk gemaakt maar nu het erop aankomt ben ik kalm. Dan vertelt de dokter dat het knobbeltje dat ik heb gevoeld een goedaardige en veelvoorkomende cyste is. Weken van spanning glijden als een lawine van me af: ik hoef me nergens zorgen om te maken, ik ben gezond.
Het liefste zou ik nu opspringen en naar buiten rennen, een flinke teug verse zuurstof opsnuiven, zes rondjes om de gracht huppelen, een extra grote karamelkoffie bestellen bij de Coffee Company en een vette knipoog geven aan die aardige jonge vader die ik altijd door mijn straat zie wandelen.
Dan valt mijn oog op de foto s die aan de lichtbak hangen.
Onwennig kijk ik naar de afbeeldingen van vier platgedrukte borsten, of liever gezegd, naar de vier vrijwel geheel lege negatieven met op ieder negatief een klein randje grijze massa dat me nog het meest doet denken aan de randjes vet aan de karbonaadjes die mijn moeder vroeger bakte. Ik stamel: "Zijn dat eh...die van mij?"
De arts lacht: "Inderdaad. Dat is wel even wat anders dan die van Georgina he? We hebben haar net gehad hier, met dat circus van camera's om haar heen. Vreselijk."
In eerste instantie lach ik vrolijk terug, maar dan voel ik opeens een enorme ergernis opborrelen. Ik probeer me voor te stellen hoe het geweest moet zijn voor de vrouwen die in de wachtkamer zaten op het moment dat Georgina binnen trippelde met de camera op haar voorgevel gericht. Zenuwachtig, met de verwijsbrief tussen hun klamme vingers geklemd en diep van binnen de angst voor een dokter die zegt dat het knobbeltje in hun borst er niet goed uitziet.
Die rontgenfoto's zijn geen vakantiekiekjes, het zijn serieuze lichamelijke onderzoeken die je, als het ook maar enigszins niet nodig is, niet moet laten uitvoeren. Als je zwanger bent wordt het zelfs afgeraden. Sterker nog: volgens de Nederlandse Vereniging Medische Beeldvorming en Radiotherapie is het gebruik van rontgenstraling zonder medische indicatie zelfs wettelijk verboden.
Ik bedenk me hoe schandalig het eigenlijk is dat dit ziekenhuis toestemming heeft gegeven die foto's te laten maken. En waarom? Om aan te tonen dat 'de Harry's' van Georgina Verbaan die ze aan de Playboy verkocht echt waren zodat de actrice vervolgens met rust gelaten kon worden en ontspannen met vakantie kon.
Maar van Georgina zelf vind ik het ook een belachelijke actie. Of zou het allemaal onderdeel van een groter plan - alles voor de lezers - zijn geweest? Je zou het haast denken. Op haar nieuwe site noemde ze haar ziekenhuisbezoek juichend 'de Grande Finale'. En die zijn meestal van tevoren gepland, toch?
Terwijl ik me weer aankleed in het claustrofobische hok, merk ik hoe beurs mijn borsten zijn. Ze doen pijn, maar ik ben blij. Ik hoef me geen zorgen meer te maken. Even hou ik stil voor mijn spiegelbeeld dat er net nog zo anders uitzag, dan klap ik de houten plank open en wandel opgelucht naar buiten.
Op de gracht maak ik een sprongetje.

Hitchcock eat your heart out ...

Denk daar maar eens over na!

"Trouw, je zult er spijt van krijgen; trouw niet, je zult er eveneens spijt van krijgen; trouw wel of trouw niet, je zult van allebei spijt krijgen; ofwel je trouwt, ofwel je trouwt niet, van allebei krijg je spijt."

"Lach om 's werelds dwaasheden, je zult er spijt van krijgen; huil erom, je zult er eveneens spijt van krijgen; lach om 's werelds dwaasheden of huil erom, je zult van allebei spijt krijgen."

"Verhang jezelf, je zult er spijt van krijgen; verhang jezelf niet, je zult er eveneens spijt van krijgen; of je jezelf nu verhangt of niet, van allebei krijg je spijt."

Het is een verhandeling van de Deense filosoof Kierkegaard die ik ontdekte tijdens het zien van de film Noi Albinoi. In die film, over de IJslandse jongen Noi die een geïsoleerd en troosteloos leven leidt, leest een slonzige boekenverkoper verbaasd voor uit een boek van Kierkegaard. Na wat googlen bleek dat boek waarschijnlijk 'Het eenvoudige leven volgens Soren Kierkegaard' te heten.
De eenvoud van de uitspraken brengt me in verwarring, ik wil het lezen.
Op papier hebben de existentiële uitspraken al iets vervreemdends, maar door het troosteloze decor van de film worden ze nog wonderlijker en absurder. Je moet erom lachen en huilen tegelijk. De mensen in deze prachtige film zitten gevangen in het leven en eigenlijk maakt niet uit wat ze doen, ze zullen er toch spijt van krijgen.

Zie de maan schijnt.....

Wie heeft mijn boodschappen betaald?

Half zeven. Mijn maag rommelt als ik met een kar vol boodschappen in de rij bij de Albert Heijn beland. Eigenlijk vind ik de Albert Heijn te duur, geef mij die fratsenloze supermarkt maar, maar vanavond heb ik een bijzondere gast die ik wil verwennen met wat extra luxe.
Omdat ik honger heb en te lang aan een stuk door heb gewerkt, is mijn concentratie tot een dieptepunt gedaald. Verstrooid heb ik mijn kar volgegooid met verse pasta's, groenten, kaasjes en een paar flessen wijn.
De cassière, een vriendelijke Marokkaanse jongen, lacht naar me terwijl ik afwezig toekijk hoe hij mijn boodschappen langs de scanner haalt. Het naambordje op zijn jas zegt: 'Osama'. Ik betrap mezelf op een slechte gedachte en lach snel terug in de hoop dat hij mijn gedachte bij zijn naam niet opmerkt. Osama vraagt om mijn bonuskaart en gehaast blader ik in de pasjes in mijn portemonnee. Voor het gemak haal ik meteen mijn pinpas tevoorschijn om straks sneller af te kunnen rekenen. Als Osama mijn dure boodschappen heeft gescand en het bedrag noemt, weet ik weer waarom ik hier zo weinig kom. Bijna honderd gulden voor een diner voor twee personen. Het is absurd, maar ik kan niet meer terug en dus breng ik mijn pas naar de betaalautomaat.
Maar dan ontdek ik iets merkwaardigs: het display van de pinautomaat vraagt al om mijn bevestiging, alsof ik mijn pas er al door heb gehaald en ik de pincode al heb ingetoetst. Maar dat heb ik niet gedaan! Tenminste, ik dacht dat ik dat niet had gedaan. Zou ik in mijn verstrooidheid alweer vergeten zijn dat ik het zojuist toch heb gedaan? Vragend kijk ik naar Osama: "Heb jij gezien dat ik mijn pas door de automaat haalde?" Hij schudt zijn hoofd. Ook de vrouw achter me weet het niet en dus besluit ik maar op 'ja' te drukken.
Tot mijn verbazing wordt de betaling goedgekeurd.
Als ik de kassabon onder ogen krijg, zie ik dat het rekeningnummer waarmee betaald is in de verste verte niet op dat van mij lijkt. Sterker nog: het is een postbanknummer en daar heb ik niet eens een rekening! Mijn boodschappen zijn dus betaald met een andere pas. Osama begrijpt er niets van, maar ja er is betaald dus hij kan er geen probleem van maken.
Met mijn gratis boodschappen loop ik de winkel uit en al snel begint mijn geweten aan me te knagen: wie oh wie zou mijn boodschappen dan wel betaald hebben? Stel nou dat het een arme huisvrouw was die de dupe is geworden van een technische storing en nu geen geld meer heeft om eten voor haar kinderen te kopen? Moet ik het niet melden? Er staat een pasnummer op mijn bon. Ik zou de postbank kunnen bellen.
Dan herinner ik me die keer dat ik ook zo eerlijk had gehandeld, maar daar totaal niet voor werd beloond. Door een stomme fout had ik met een huurauto een deuk in een gloednieuwe geparkeerde auto gereden. Niemand had het gezien, ik had zo weg kunnen rijden. Maar ik deed aangifte, wetend dat ik mijn eigen risico van duizend euro kwijt zou raken. Een paar dagen later belde de eigenaar van de beschadigde auto om me te bedanken en te zeggen dat ik het niet had hoeven doen omdat zijn nieuwe auto all risk was verzekerd. Daar ging mijn duizend euro.
Het dilemma valt me zwaar: moet ik dat risico weer nemen? Of zal ik het zo laten? Het gaat maar om veertig euro. Mag ik ook eens zo'n meevaller hebben? Het laat me niet los, maar inmiddels denk ik een oplossing te hebben. En wel in de vorm van een mededeling: "Wie oh wie heeft op woensdagavond rond half zeven in de Albert Heijn aan de Stadhouderskade mijn boodschappen betaald?"
Ik beloof bij deze: als je het rekeningnummer mailt dat op mijn kassabon staat, zal ik het eerlijk terugbetalen!

Het nieuwe webloggen

So....
I am gonna start today's show...
by telling you...
what temperature it is...

Met een stem die lijkt op die van actrice Winona Ryder opent Dawn haar radioprogramma. Drew lacht haar toe met een zwoele en charmante mannenstem. Ik heb nog geen idee wie ze zijn of waar ze vandaan komen, maar heb nu al grote bewondering voor ze: Dawn en Drew van de Dawn and Drew Show. Sinds september dit jaar hebben deze twee tot nu toe totaal onbekende 'inkernetters' (zoals ze zichzelf noemen), hun eigen dagelijkse podcast op internet. Een podcast is een broadcast voor de iPod. En dat komt weer neer op een radio-uitzending in mp3-formaat die dankzij rss iedere dag automatisch wordt gedownload en naar je iPod, of andere mp3-speler, wordt overgezet. En zo heb je weer iets te luisteren naast die duizenden nummers die goed zijn voor dagen non-stop muziek waar je nooit aan toe komt.
Hoe dat podcasten precies werkt staat op ipodder.org van Adam Curry, want hij bedacht de techniek die het allemaal mogelijk maakt.
Ipodder is de nieuwste rage op internet en de podcasts schieten als paddenstoelen de virtuele grond uit. Er zijn er honderden, maar Dawn and Drew spannen de kroon. En dat is gek, want eigenlijk is hun show niets meer dan een lang en veel te traag gekeuvel over wat ze die dag hebben meegemaakt en over de mails die ze binnenkrijgen. Maar om een of andere reden brengen ze dat zo met zoveel droge humor dat het je niet loslaat.
En ik ben niet de enige, het aantal fans van de DNDS groeit snel. “Ik woon in een boom in jullie straat zodat ik jullie in de gaten kan houden”, kraamt een van hun liefhebbers uit in hun gastenboek. Een andere aanbidder heeft een nepreportage gemaakt over Dawn and Drew action-dolls die als warme broodjes over de toonbank gaan. Nou ja, de Dawn poppen dan, die van Drew lopen niet.
En daar filosoferen Dawn en Drew dan weer over in hun programma terwijl ze samen rum drinken. Aan hun gedachtegangen en geimproviseerde sketches te horen roken ze daar af en toe ook een flinke joint bij.
Wat ze ook doen, hun shows doen niet onder voor sommige bestaande radioprogramma's. Sterker nog, ik weet niet waar ik meer om moet lachen: de naieve humor van de amateuristische Dawn and Drew of de gespeelde naiviteit van het professionele Radio Bergeijk.
Eigenlijk hebben Dawn and Drew gewoon een gesproken weblog. En er zijn er honderden meer; over bier en seks, maar ook met filmrecensies, nieuwe en onbekende muziek, internetnieuws en zelfs met recepten en taallessen.
Hun verhalen hebben me aan het denken gezet...zal ik ook...?
Ik ga in elk geval vast sparen voor een nieuwe iPod. Er is nu nog ongeveer tien GB geluid over op de mijne, maar als ik meer van die podcasts ga luisteren, en die kans zit er dik in, ben ik daar zo doorheen.

Luister ook naar de ipodder bespreking en het interview met Adam Curry in Radio Online