Integratie Part II

Ik zit in de trein van Alkmaar naar Amsterdam en lees de krant. Achter mij zit een jongen te bellen. Hoe hij eruit ziet weet ik niet, ik kan hem alleen horen praten.

"Hee man, luister, ik hep net me doekoe gehad dus ik hep weer doekoe's, dus eh, ik wil jou ook weer doekoetjes geven, dus tell mie how much doekoes je wilt....
...Ok man...
...Isj goed man...
...Nee man, ik hep geen helmet man. Ik hep ...geen sjin in weer zo'n sjitboete man....
...Jaaah isj goed man, oke dan, massel."

Ik probeer me voor te stellen hoe de jongen achter me eruit ziet. Zijn accent doet me vermoeden dat hij van Surinaamse afkomst is, of van de Antillen komt. Ik denk dat hij is een goudkleurige ketting draagt en dat hij zo'n gebreid rappersmutsje over zijn hoofd heeft getrokken. In mijn gedachten is hij lang en breed en heeft hij zich als een paar dagen niet geschoren.
Dan nadert de trein Amsterdam Centraal en sta ik op om alvast naar de deur te lopen . Terwijl ik langs de jongen schuifel kan ik het niet laten even om te kijken ... ik kijk recht in de ogen van een oerhollandse jongen van nog geen vijftien jaar met een grote bos blond haar, een bijna kinderlijk gezicht waar nog nooit een baardhaar uit is gegroeid en een dikke donkergroene zeiljas over zijn veel te smalle schouders. Onze blikken kruisen elkaar en verlegen kijkt hij naar de grond.

Wat zat ik ernaast.

iDJ's

Iedereen kan dj worden, als je maar een iPod hebt...

Uitverkocht!

iPodParty - Gem museum - Den Haag

Telefoon-ergernis en postduiven

Ik heb veel kleine ergernisjes in mijn leven. Een auto voor me die niet snel optrekt als het licht op groen springt, of iemand die pas bij de kassa in de supermarkt ontdekt dat je de groenten eerst zelf moet wegen. Het zijn van die momenten waarop ik op mijn tong moet bijten en ik in stilte grom.
Maar wat me nog het meest ergert, zijn die van tevoren ingesproken telefoonbandjes waar je via de toetsen door een menu wordt geloodst. De Belastingdienst spant de kroon met een blikkerige en nauwelijks verstaanbare stem die altijd meldt dat het te druk is en daarna de verbinding verbreekt. Maar ook het reserveringssysteem van Belbios weet me regelmatig op de kast te krijgen. Als je niet weet naar welke bioscoop je wilt moet je daar soms minuten wachten tot de film die je wilt reserveren voorbij komt. En als je dan even niet oplet - wat vrij snel het geval is bij het beluisteren van zo'n lange lijst monotoon ingesproken filmtitels - kun je weer opnieuw beginnen voor 0,45 eurocent per minuut.
Nee, geef mij maar het geluid van kunstnagels die op het toetsenbord tikken en een gezellige doorrookte stem die me vraagt wat ik wil.
Maar vandaag werd ik van mijn telefoonbandjes-ergernis verlost. Het kwam totaal onverwacht. Ik was op zoek naar een duivenkenner. Dit omdat eindelijk bekend was waarom postduiven de weg eigenlijk zo goed weten. Althans, dat melden wetenschappers in het vakblad Nature. Daar moest ik meer van weten. Tot mijn verbazing bleken de postduivenliefhebbers in Nederland over een enorme landelijke organisatie te beschikken: de Nederlandse Postduivenorgansiatie met, jawel, een van te voren ingesproken telefoonmenu. Aandachtig luisterde ik naar de keurige damesstem...
"Welkom bij de Nederlandse Postduivenorganisatie
Kies 1 als u een Nederlandse duif hebt
Kies 2 als u een buitenlandse duif hebt..."
Dat was het.
Ik had geen idee waar ik voor moest kiezen, ik heb geen postduiven en ken al helemaal niet het verschil tussen een Nederlandse postduif en een buitenlandse, maar het bandje klonk zo leuk dat ik meteen nog een keer moest bellen.
Uiteindelijk kreeg ik een telefoniste aan de lijn die me vriendelijk uitlegde waar het eenvoudige telefoonmenu voor diende: wie een duif had gevonden kon het dier op die manier makkelijker aanmelden.
Natuurlijk, dat ik daar niet zelf op was gekomen.
Met een glimlach op mijn gezicht liet ik me door haar doorverbinden en even meende ik kunstnagels op een toetsenbord te horen ....

Zoekt en gij zult...

Monter installeerde ik 'Google Desktop Search', de nieuwe dienst waarmee je je eigen computer in Google-stijl kunt doorzoeken. Terwijl je zoekt op internet, struint het programma ook je harde schijf af. Dat leek mij wel wat. De zoekresultaten verschijnen netjes boven de resultaten die je op internet vindt en dat leek me helemaal slim bedacht. Er was veel kritiek op de privacygevoeligheid van het nieuwe handigheidje, maar die besloot ik te negeren. Soms moet je een beetje risico nemen, toch?

Terwijl ik met Google zocht naar nieuws voor mijn werk verschenen ook de hits die de zoekmachine in mijn computer vond. Het was wel wennen - je hebt toch even het idee dat de hele wereld meekijkt - maar uiteindelijk concludeerde ik dat deze dienst handig was. Ik vond artikelen die ik jaren geleden had geschreven, foto's waar ik het bestaan van was vergeten en e-mails die ik nooit had verstuurd.
Maar daar ging het mis.
Opeens zag ik tussen de zoekresultaten een citaat uit een oud document uit mijn computer. Het was slechts een deel van een zin, maar ik wist meteen uit welk bestand het kwam. Het kwam uit zo'n brief die je schrijft na een vastgelopen ruzie. Zo'n brief die je schrijft als je vol zit met woede en verdriet, onbegrip en machteloosheid. Zo'n brief waarvan je weet dat je hem nooit zult versturen en die je alleen maar maakt om jezelf te verlossen van de frustraties die tegen de randen van je hart en hersenpan bonken.

Vroeger sloot ik die papieren scheldkanonnades af door de brief te verscheuren en de resten met het afval op de composthoop te vermengen, of door de vellen te verbranden met de aansteker waarmee ik mijn stiekeme sigaretten opstak. Langzaam liet ik dan het vlammetje langs de zijkant van het briefpapier glijden om daarna met tranen in mijn ogen te zien hoe het gulzige vuur mijn woede verbrandde. Maar deze brief bestond slechts uit abstracte woede, deze reeks verwijten was niet meer dan een sliert nullen en enen die ik naar het prullenbakicoontje op mijn desktop had verbannen. En nu bleek dat hij toch nog op mijn computer was blijven staan.

De goedbedoelde zoekdienst van Google had een kopie gemaakt en bewaard van een brief die nooit herlezen had mogen worden omdat de woorden het product waren van verblindende woede waar je niets mee oplost. En wat ik ook probeerde, de desktop-zoeker kon het originele bestand niet terugvinden. Uiteindelijk moest ik het document weer met de oude zoekfunctie van mijn besturingssysteem opsporen om het definitief van mijn harde schijf te kunnen verwijderen. Even heb ik overwogen de brief te printen en hem alsnog boven een vuurtje te houden, maar uiteindelijk heb ik met een ferme muisklik op delete gedrukt.

Ik hoop dat Google snel met een virtuele papierversnipperaar komt, of nog beter, met een digitale aansteker waar je op rituele wijze je documenten naartoe kunt slepen. Ik zou er dankbaar gebruik van maken.

'boobytrap?'

Iedereen heeft er een tegenwoordig, dus ook Georgina.

Het zal je kind maar wezen....

De nieuwe technologie staat voor niets, je kunt nu ook al via internet laten voorspellen hoe je kinderen eruit gaan zien.
Maar als mijn kinderen dezelfde wazige, in het niets starende zombie-look krijgen als de voorbeeld voorspellingen op predictyourchild punt com, dan denk ik dat ik vanaf heden de voorkeur geef aan een kinderloos bestaan.
Hoewel...als ik nou zoveel mogelijk kiekjes verzamel van kandidaat-vaders ....
Kiijk voor jezelf op www.predictyourchild.com

Slaap kindje slaap...

Daar buiten loopt een... euh, lopen twee... euh...?
Weltrusten!

Bah.

Ja, en dit vind ik dus niet leuk...

Wintersokjes

Ja ja, ook iPod's hebben bescherming tegen de winterkou nodig. Sokjes! Maar welke? Ik kan niet kiezen tussen de sixpack van Apple en de slim bedachte foofpod. Die gaan natuurlijk nooit op tijd aankomen voor mijn eerste iParty. Die is zaterdag al. Ik vrees dat het een koude avond wordt voor mijn digitale muziekjes...

Eet smakelijk!

Dit is Pica. Pica heeft tafelmanieren. En hij kan ook zijn eigen naam zeggen.... hij weet alleen niet dat die naam eigenlijk 'ekster' betekent. Maar dat hindert niet. Eet smakelijk, Pica.

Prada en het omgekeerde elitarisme

Afgelopen vrijdag opende de Hennes haar deuren met de nieuwe exclusieve kledinglijn van modeontwerper Karl Lagerfeld. Omdat ik die dag moest werken besloot ik de volgende ochtend in alle rust te gaan kijken. Dat het afgrijselijk druk zou worden wist ik, toch koesterde ik de hoop dat er iets voor mij zou overblijven.
Maar de volgende ochtend was het zo lekker in mijn bed dat ik de Hennes-meets-Lagerfeld-hype voor het gemak vergat. Ik deed mezelf drie keer extra omdraaien cadeau, kookte daarna een eitje en belandde met opgetrokken knieen en de Volkskrant op de bank.
En toen las ik het: 'Stunt H en M en Lagerfeld leidt tot chaos.'
Het nieuws had de voorpagina gehaald en stond rechts van het verslag van Arafat's begrafenis en links van het piepkleine bericht dat Falluja in Amerikaanse handen was gevallen, maar nog lang niet veilig was. Een topcouturier die een pact met de duivel had gesloten, het was belangrijker dan de doden die op straat lagen in Falluja.
De krant meldde dat vrijwel de hele collectie in een mum van tijd was uitverkocht en Lagerfeld zelf werd ook even geciteerd: "Omgekeerd elitarisme is het nieuwe snobisme, aldus de modekoning."
...omgekeerd elitarisme is het nieuwe snobisme....
In stilte herhaalde ik de zin, (hoeveel reclamemakers zou hij ingehuurd hebben om die slogan te bedenken) maar hoe ik ook mijn best deed hem te begrijpen, er bleef iets tegenstrijdigs van uitgaan.
Verderop in het stuk stond dat de eerste Lagerfeld-aanbiedingen al op marktplaats.nl waren gesignaleerd. Grinnikend strooide ik wat zout over mijn eitje. Wat had ik een goede beslissing genomen door thuis te blijven. Na mijn ontbijt zou ik uitgebreid de tijd nemen om in pyjama alsnog een Lagerfeld aan te schaffen. Lang leven het internet!
Inderdaad vlogen de t-shirts met vage tekening van Lagerfeld als warme broodjes over de virtuele toonbank. Sommige slimme ondernemers hadden zelfs meerdere exemplaren ingeslagen om online binnen te lopen.
Gefascineerd bekeek ik de klungelige verkoopteksten, tot het mailtje van Ebay binnenkwam en ik zag dat ik een veel grotere vis aan de haak had geslagen: mijn bod op Ebay van een paar dagen terug was het hoogste gebleven en ik was de winnaar van een gloednieuwe Prada winterjas. Niets 'K.L. voor H&M': een echte Prada voor een schijntje op het net gekocht, dat was pas hip! Zou dit het omgekeerd elitarisme zijn waar Lagerfeld het over had?
Stralend van geluk belde ik de verkoper van mijn toekomstige jas om een afspraak te maken. Ik kon meteen komen, zei een beschaafde stem aan de andere kant van de lijn, maar ik moest wel beseffen dat mijn bod bindend was. De regels van Ebay, ik begreep het.
Een uur later zat ik in Assenpoester-stemming in de auto.
En daarna ging het allemaal heel snel.
Ik werd ontvangen in een kapperszaak waar de vriendelijke internethandelaar me voor een passpiegel plaatste en galant de Prada jas voor me openhield.
Behoedzaam liet ik de zachte stof over mijn armen naar mijn schouders glijden.
Wat prachtig, wat...
En toen werd ik stil
Vol ongeloof staarde ik naar het beeld van een vrouw in een prachtige, maar veel te kleine jas.
Valt smal... Italiaans...kleine vrouwen... 'toch een stukje haute couture'... echode de goedbedoelde woorden op de achtergrond.
Maar ik was ontroostbaar. En tien minuten later ging ik honderd euro armer en met een veel te krappe designjas terug naar huis.
Als dit de consequenties zijn van het nieuwe omgekeerd elitarisme, dan is het niet aan mij besteed.

P.S. Iemand geintereseerd in een Prada damesjas? Maat 38.

Geen fratsen....

...dat scheelt....

Cadeau in mijn voortuin

Het hele jaar heeft ie zich verscholen gehouden achter een dik gordijn van bladeren. Vanmorgen was hij er opeens weer, het borstbeeld van Sarphati, beschermd door vier statige fontijnen. Het is net alsof iemand het decor heeft verwisseld voor een nieuwe akte in het toneelstuk. En ik heb niet eens ongeduldig hoeven wachten...

Verslaafd...

Het begon met 'even kijken' bij een vriendin, maar al snel sloeg het over naar surfen tot in de late uurtjes, dagen achter elkaar. Armani, Gucci, Manolo Blahnik's, Prada, D&G, Boss, Kenzo, Diesel, er kwam geen einde aan...
Het was eigenlijk allemaal onbetaalbaar, maar niet hier...
Ik raakte verslaafd aan het kijken, werd steeds hebberiger en nu heb ik het gedaan....
Ik ben gezwicht voor de verleiding van Ebay: ik heb iets gekocht zonder dat ik het nodig had en
zonder dat ik er geld voor had.
Het ging zo makkelijk, het intikken van mijn bod. Heel even vergat ik de mogelijke consequenties, dat ik er aan vast zou zitten als niemand mij zou overbieden. Ik dacht nog: een gloednieuwe Prada-jas, die is vast wel meer waard. Maar een paar uur later was ik nog steeds de hoogste bieder en nu kan ik niet meer onder de koop uit.
Morgen haal ik mijn dure Prada winterjas op.
Als ik niet oppas, word ik nog een Ebay-junkie...

It's lonely at the top...

Ingeburgerd - Part I

In de tram zit een jonge vrouw, een groot meisje eigenlijk. Haar uiterlijk doet vermoeden dat ze is opgegroeid in een gezonde omgeving waar geld geen probleem was en waar 'pa en ma' drie keer per jaar met de hele 'family' op vakantie gingen, hun kind'ren naar ballet, hockey en Snowcamp-vakanties stuurden terwijl ze zelf in Sherry-clubjes zaten en met 'vrinden' uit de dure villabuurt op zondagmiddag golfden. Ze is keurig gekleed, blond, een beetje gezet en praat hees en met een opvallende 'Kinderen voor Kinderen 'R' in haar mobieltje : "Ja, dus ik was met mijn vader in Rotterdam, was leuk joh, man! Ja, ik wist het niet, maar het schijnt dus dat die hele stad in de oorlog is platgebombardeerd en daarom hebben ze er nu dus van die te gekke nieuwe gebouwen neergezet. Mooi joh!"

Reclame voor mij

Sinds ik weet dat er meer mensen zijn die het doen (zie gisteren), durf ik het nu ook wel: reclame maken voor mezelf. In muzikale zin, dat wel. Maar dat is misschien wel beter voor zo'n eerste keer. Komt ie hoor:
Damesss....damesss....damesss en Heren...heren...heren...: stemt allen - dat wil zeggen, allen met Itunes op hun computer - op Spotgirl's gloednieuwe Imix...mix...mix!
Zwoel, sexy, funky....het staat allemaal op deze oorstrelende en voor het succes gemaakte muziekmix....mix...mix...
Ga Nu Naar Spotgirl's Imix en stem, stem...stem...!
Gelooft u het al?
Ik niet....
Ach toe, maakt me gelukkig en stem op mij....

Vet (nep)cool

Volgens de coolbrands toptien die afgelopen vrijdag de krant haalde, ben ik dus echt wel vet megacool he!? Ik gebruik zeker vijf van de merken uit hun nieuwe hitlijst, die trouwens vooral uit technische 'brands' bestaat. Hierbij de toptien:

1: Apple / 2: Google / 3: iPod / 4: Mini / 5: Diesel / 6: Coca Cola / 7: Absolut Vodka / 8: Canon Ixus / 9: MSN Messenger / 10: Orange.

Cool als ik ben, besloot ik de site van deze label-verkiezing te 'googlen' opdat ik nog meer uit mijn coolness kon halen dan er al inzit. Eenmaal op coolbrands.nl, klikte ik op de link van de Cool Counsil, de raad van hipperiken dus. Aandachtig las ik de tekst: "De CoolCouncil (...) heeft een selectie gemaakt uit alle in Nederland aanwezige merken en is gekomen tot een shortlist van merken die in aanmerking komen om door het publiek te worden verkozen tot Coolste Merk van Nederland."
Onder de tekst stonden foto's van de raad die onder andere bestond uit - houd u vast -

- Patrice Hijsterborg: PR/Media Relations, Orange (goed voor de 10de plaats)
- Glenn Balak: Marketing Director Diesel Benelux (goed voor de 5de plaats)
- Roland Palmer: Marketing Manager Coca-Cola franchise (goed voor de 6de plaats)

Vooral bij het zien van de Coca-Cola marketing manager, brak mijn klomp. Coca-Cola cool? De winst van het frisdrankbedrijf is het afgelopen kwartaal bijna een kwart gedaald.!
Ook de 'impressie van de vormgeving van het uiteindelijke Coolboek' in vergelijking met de samenstelling van de vakjury, deed mijn tenen krommen.

Je eigen merk nomineren, hoe cool kun je zijn?

Stem op de RPF

Gedachtenloos zoefde ik voort over de A4. Het was net iets te warm in mijn auto en het rook er naar nat papier en oude broodjes. De radio stond aan, maar de nieuwsberichten drongen niet tot me door. Ik was onderdeel van de evenzo gedachtenloze stroom automobilisten op die weg naar Rotterdam. Als een van de miljoenen mieren op de aardbol kwam ik nergens vandaan en ging ik nergens heen.
Tot ik het gemeentebericht hoorde over de oprichtingsvergadering van de RPF, de Radicale Partij tegen het Fanatisme.
De nieuwe politiek leider P. v. E. schreeuwde een joelende mensenmassa toe en deed kort maar krachtig uit de doeken waar zijn nieuwe partij voor stond. Ik zette de radio harder en luisterde:
- Wij zijn tegen fanatici van links!
- Wij zijn tegen fanatici van rechts!
- Wij zijn tegen fanatici van het midden!
- Wij zijn tegen fanatici voor het vrije woord, de kommaneukers!
- Wij zijn tegen fanatici tegen het vrije woord, de kommaneukers!
- Dood aan alle fanatici!

Meteen was ik klaarwakker en voelde me alsof ik net uit bad kwam; fris en schoon en klaar voor een nieuw begin, hoe klein dat ook mocht zijn.

Wat ben ik blij dat er humor is.

Luister ook naar Radio Bergeijk (de uitzending van 6 november, vanaf de 7de minuut).

Herfstbui

Gisteren fietste ik langs mijn voortuin en opeens belandde ik in een stortbui van herfstbladeren. Vanmorgen begreep ik waar ze vandaan kwamen...

Spellingscontrole

Word's spellingscontrole heeft rare voorkeuren.
Vandaag tikte ik het woord kamasutra.
Het werd fout gerekend.
Volgens de spellingscontroleur moest het 'kampstraf' zijn.
Misschien zijn ze er, maar ik kan de overeenkomsten tussen de kamasutra en een kampstraf niet vinden...

Op de Dam...

Alleen op de wereld...

Vanavond kwam ik tijd te kort en mijn Nieuwe Liefde ook.
De foto is dus niet genomen, maar morgen zal ik hem vastleggen op de gevoelige plaat.
Op mijn gevoelige plaat ligt hij trouwens allang en onverwijderbaar...

Maar, ik was niet de enige die alleen overbleef.
Remi zat al uren te wachten op zijn date, buiten op een terrasje in de kou.
Niemand sprak hem aan, zij zag hem niet meer staan...
Even overwoog ik hem gezelschap te houden. Twee 'allenerds' zijn immers beter dan 1.
Maar ik dacht aan Ramon en besloot door te lopen...

Nieuwe Liefde

Soms overkomt je iets wat je zelfs in je stoutste dromen niet zou verwachten.
Stout waren ze, mijn dromen van het afgelopen weekend. Ze kwamen allemaal voorbij, mijn Oude Liefdes: Grote Liefdes en Kleine Liefdes, Ingewikkelde Liefdes en Inhoudsloze Liefdes. Pijnlijke Liefdes omdat ze net zo onbereikbaar waren als de grote filmsterren van het witte doek en Zoete Liefdes die niet meer waren dan een veel te vroege maar prachtige lentedag. Maar van mijn Nieuwe Liefde droomde ik niet. En dat terwijl ik hem net had ontmoet. Hij viel letterlijk voor me, maar wist zich krachtig weer op te drukken, zo krachtig dat hij me tot tranen roerde. Zijn knieen knikten, hij staarde naar zijn tenen, maakte een grapje en ik was verkocht. Ja, zo makkelijk gaat het soms. Een vonk was voldoende om alles om mij heen te vergeten. Vlinders fladderden in mijn buik, ik ben helemaal appelmoes en weet zeker dat Ramon en ik elkaar gewoon moesten ontmoeten.
Helaas zijn mijn katten niet van hem onder de indruk, maar dat is een kwastie van wennen. Dieren kunnen ook jaloers zijn.
Vanavond zie ik hem weer en ik beloof, ik zorg dat ik een foto van hem maak. Hij vind het niet erg en ik ook niet om ons nieuwe geluk de wereld in te sturen.
Zucht...
Zwijmel...
Misschien neem ik hem wel mee naar het Natuurmuseum, daar heersen 'de kriebels' ook, ook al is het seizoen meer geschikt voor een tentoonstelling over de voorbereiding op een overwintering.