Achter de schermen

Lesje televisie maken: hoe film je een 'over sholder' als je op de grond ligt? Niet dus. Is onmogelijk. En daarom moest ik op de tafel en dat zag er dus zo uit. Ik heb nog een dag last van mijn nek gehad omdat ik die in de lucht hoog moest houden. Anders zou je namelijk zien dat ik op een tafel lag en niet op de grond. En dat mocht natuurlijk niet. Het resultaat van die actie is ergens in dit filmpje te vinden.

Nog twee afleveringen van mijn rubriek in het programma Kassa, de Verlenging te gaan en dan zit het er weer op. Voor één van die twee ren ik de benen uit mijn lijf voor een nieuwe sportgadget. Zonder trucs, gewoon, echt rennen. Anders kon ik niet hijgen met een rood, bezweet gezicht en dat was nodig voor het filmpje. 

Kindersmoesjes

Ik kan slecht tegen mensen die vaak smoezen verzinnen. Om een of andere reden heb ik het bijna altijd door, maar er iets van zeggen vind ik lastig. Bij de smoesjes van mijn dochter ligt dat (vooralsnog) anders. Ze zijn zó doorzichtig dat ik niet anders kan dan haar meteen vergeven en haar met een brede glimlach op mijn gezicht tegen me aandrukken. Laatst nog: ze wilde niet slapen tussen de middag, hoe streng ik haar ook toesprak. Dreinen ging over in huilen en vervolgens in luid gillen dat ik NU moest komen. Boos stampvoette ik naar haar bedje waar ze snikkend zei: "Maar mama, ik kán niet slapen. Mijn...mijn...mijn...ogen zijn kapot!" 

Slide to unlock

Sommige mensen dromen dat ze kunnen vliegen, anderen dat ze opeens naakt op hun werk aankomen en ik, ik droom van de iPhone.
Vannacht bijvoorbeeld, ik kon mijn ogen alleen nog maar openen door ze te ontgrendelen zoals je de iPhone ontgrendelt. Schuivend met mijn vingers over mijn oogleden van binnen naar buiten.

Ik heb het net even geprobeerd, vond het niet eens zo heel erg onlogisch ...

Poken met Vincent E.

En dan, opeens, zit je met Vincent Everts in de bioscoop.

En vraagt hij of hij je mag poken.

Als ik niet beter zou weten, zou ik denken dat ik in een psychedelische trip heb gezeten.

Poken is een van de grootste rages op internet. Voor wie het nog niet kent: het is de hightech versie van het oude visitekaartje. Een klein tamagotchi-achtig sleutelhangertje in de vorm van een doodskop, kikker, panda of bijtje met daarop je persoonsgegevens. Die kun je uitwisselen door de hangertjes tegen elkaar aan te houden. 

Opeens vraag ik me af: wat zouden mijn kinderen daar over twintig jaar van vinden?

MC op TV (ook met Vincent E.)

Eigenlijk had ik de uitzending van tevoren willen aankondigen, maar dat vergat ik: mijn eerste bijdrage als gadget-expert bij Kassa (de verlening). Deze week bespreek ik een nieuw soort koptelefoon. De reportage begint ergens in de laatste 10 minuten van de uitzending. Gadget-goeroe Vincent Everts deed dat al en vanaf nu gaan we het om en om doen. Volgende week zijn we zelfs samen te zien, al 'pokend' in de bios. Nieuwsgierig? Maandag 9 februari, 19:25 uur bij de Vara. 

Stoere vriendin

Jarenlang vroeg ik haar de oren van het hoofd over hoe dat dan werkte, dat onderzoek naar zonne-energie wat ze deed. Mijn vriendin Barbara was natuurkundige en deed 'iets' met zonnecellen. Ik vond het machtig prachtig maar begreep er niets van. Hoe meer zij haar best deed mij duidelijk uit te leggen wat er gebeurde met het geleiden van zonnestralen naar die kleine cellen en wat ze dan precies probeerde uit te vinden, hoe ingewikkelder het voor me werd. Uiteindelijk legden we ons er elke keer weer lachend bij neer, zij begreep immers ook niet hoe ik het voor elkaar kreeg columns en reportages te schrijven. 

Inmiddels heeft Barbara haar baan als natuurkundige opgezegd en is ze als mode-ontwerpster voor zichzelf begonnen. Ze maakt de mooiste dingen en steeds meer mensen willen haar kleren hebben. Toen ze nog in de zonnecellen zat droomde ze er al van zelfstandig te ontwerpen, maar pas vorig jaar durfde ze de stap aan. Sindsdien lijkt het wel of ze een heel nieuw leven leidt. Een betere beslissing had ze volgens mij niet kunnen nemen. Toch heeft ze die onbegrijpelijke natuurkunde niet helemaal de rug toegekeerd, want deze week presenteert ze een nieuw kledingstuk waarvoor ze opeens weer haar oude vakkennis nodig had: een trenchcoat bewerkt met zonnecellen zodat je altijd en overal je telefoon of iPod kunt opladen. Kijk, en dát begrijp ik nou wél meteen. Wat een stoere vriendin, ik ben trots!

Mijn seksleven vertaald...

Een van de mooiste seksscènes die ik ooit heb gezien is die van de twee vrijende slakken in de film Microcosmos. Dát is pas samensmelten! Maar helaas, als ik een insect zou zijn, zou ik geen slak zijn maar een bijtje.
Dat bleek in elk geval uit de Green Porno quiz die ik net online heb gedaan. En bijenseks is veel minder opwindend dan slakkenseks. Het zou ongeveer zo gaan: tijdens een nietsvermoedende dagelijks vlieguurtje word ik in de lucht bruut genomen door de mannetjesbij. Hij bevliegt me vanachteren, komt klaar en meteen daarna breekt zijn penis af in mijn vagina. Zodat ik nooit meer met een ander bijtje naar bed kan. Nee, dan liever een slak, of een Libelle....
Lees verder op Bright.nl

Gelukkig

Soms word ik opeens overvallen door een golf van geluk. Niet dat ik ongelukkig ben als die golven er niet zijn, hoor. Dan ben ik 'gewoon' gelukkig. Maar als er zo'n golf aankomt, dan barst ik er bijna van. Dan ga ik automatisch lachen en fluiten, huppelen zelfs. En het liefst zou ik iedereen vertellen hoe heerlijk het is om je zo lekker te voelen. Helaas stuit ik dan vrijwel altijd op onbegrip. Gisteren bijvoorbeeld. Vlak voor sluitingstijd van de supermarkt ontdekte ik dat ik nog wat boodschappen was vergeten. Ik sprong op mijn fiets en opeens voelde ik de golf aanzwellen. Nog voordat hij me overspoelde begon ik al tevreden te grijnzen. Hmmm....wat is het leven toch heerlijk. 

De supermarkt was zo goed als verlaten. Ik griste snel mijn vergeten boodschappen uit de schappen en legde ze op de band voor een kassière die met doffe ogen naar een klok zat te staren. Lachend pakte ik mijn pinpas en zei: "Weet je waar ik nou zo benieuwd naar ben?"

Ze keek me zwijgend aan.

"Of jij je nou afvraagt: waarom koopt ze nou alleen maar twee flessen wijn en een halfje bruin? Ik bedoel, dat is toch eigenlijk heel raar?"

Ze antwoordde koeltjes, maar ik zag dat ze verbaasd was: "Ik kijk nooit naar wat mensen kopen, ik scan alleen maar."

Ik fietste naar huis waar ik met een grote glimlach een van de twee flessen opende. En terwijl ik de eerste slok nam, proostte ik in gedachten op die kassière van wie ik nu zeker weet dat ze nooit meer boodschappen kan scannen zonder zich er iets bij af te vragen.

Cyberstofje

Tijdens een acute aanval van schoonmaakwoede - heb ik altijd in de eerste weken van januari - vond ik een servethouder in de vorm van een apenstaartje tussen de rommel. Nou heb ik toch al niet zoveel met servethouders, maar in de vorm van een apenstaartje vind ik ze echt afstotelijk. Het moest wel uit een vergeten kerstpakket komen, dit zou ik nooit zelf kopen. Snel gooide ik het ding in de prullenbak. Dat wil toch niemand hebben, dacht ik. Of zou er wel iemand zijn die zijn servetjes graag uit een roestvrijstalen e-mailteken trekt? 

Ik vrees dat het antwoord ja is. Bij mij in de straat wonen namelijk mensen met 'www com' gordijnen. Ja, ik geloofde het zelf ook niet toen ik er voor het eerst langsfietste. Maar het is heus waar. Rolgordijnen die van boven tot onder zijn bedrukt met de letters 'www' en 'com'. Ze zijn er kennelijk ook erg trots op, want de gordijnen zijn altijd dicht zodat je de letters goed ziet.

Ben benieuwd hoe ze het binnen hebben ingericht. Zou de lichten aangaan met 'enter' knoppen? En waar zouden de kussenslopen mee zijn bedrukt? 'Copy' en 'Paste'? Hangt er een 'http://' kunstwerk aan de muur? Misschien moet ik mijn apenstaartje toch nog even uit de prullenbak opvissen. Straks heb ik nog een designstuk weggegooid...