"In de aanbieding: kerstballen"
Maandag 18 december

Vanmiddag was het er opeens weer. Ik had het gevoel, op hooguit een keer na, al vijftien jaar niet meer gehad, maar ik herkende het meteen. Die warme, zuivere en gezellige tinteling in je lichaam. Het borrelde op en ik wist meteen dat het goed zat: ik moest een kerstboom kopen. Volledig verbaasd over mijn eigen gevoel, ik heb werkelijk niets met kerstbomen en al helemaal niet met het versieren van kerstbomen, raffelde ik mijn werk af zodat ik snel de stad in kon om mijn kerstdroom te verwezenlijken.

Ik was niet de enige. Bij de Hema stond de hele kersthoek vol mensen. Moeders moet ik zeggen, kinderen inbegrepen. Terwijl ik mijn oog langs de felgekleurde kerstballen, glinsterende pieken en zilveren slingers liet glijden zag ik de moeder naast me haar mandje met felrode, kogelronde ballen. Onderin het mandje glitterden zilveren slingers. Haar zoontje wees naar een enorm protserige zilveren piek. De gouden hiphop ketting van de kerstbusiness, zeg maar. Moederlief graaide, duidelijk tevreden met de keus van haar zoontje, de piek uit het schap en liep weg.

Er klopte iets niet in het kersthoekje van de Hema, maar ik kon er mijn vinger niet op leggen dus besloot ik me op mijn eigen versieringen te concentreren. Dat lukte en dolgelukkig ging ik weg. Aanwinst: een doos zilveren balletjes met roze glans, drie meter zilveren slingers met roze sterretjes eraan, tien lampjes en een piek in de vorm van een toverstokje.

Nu alleen de boom nog.

"Ja, mevrouw, als u echt een mooi boompje wilt, dan zult u de duurdere moeten nemen", hoorde ik de verkoper uitleggen. "Die is er jarenlang speciaal voor gekweekt. De andere boompjes zijn nog jong, daarom zitten er zo weinig takken aan."
Mijn blik ging van de dure naar de goedkope boom en weer terug. De dure was duidelijk mooier, maar ja, het was maar voor hooguit een paar weken…
Naast me droeg een vader samen met zijn zoontje een enorme kerstboom van twee meter naar de auto. Een Volvo stationwagen.
Het jochie kraaide van geluk, de vader deed ernstig zijn best zo min mogelijk dennennaalden op de achterbak te laten vallen.

"Heeft u al een keuze gemaakt," vroeg de verkoper op een aandringend toontje.
"Doet u de dure maar", zei ik zacht.
"Goede keuze mevrouw, het is uiteindelijk niet iedere dag kerst dus dan mag het best wat duurder zijn, zeg ik altijd maar. Zal ik hem achterop uw fiets zetten?"

Thuis gekomen pakte ik tevreden mijn boompje uit. Ik zette mijn lievelingsnummer van Jamiroquai op en begon aan wat ik al zo lang niet meer had gedaan: versieren.

Lampjes in de boom, slingers in een mooie ronde vorm erom, ballen aan de takken en als toefje op de taart de toverstok-piek bovenin. Alles glinsterde en glom. Het eenvoudige groene boompje was veranderd een echte, professioneel versierde kerstboom. Ik nam wat afstand om beter van mijn creatie te kunnen genieten en er gebeurde iets vreemds: ik voelde niets. Misschien moest ik wat verder gaan staan, dus dat deed ik. Maar er gebeurde nog niets. Het kerstgevoel was weg, volledig verdwenen. Het enige wat ik nog zag was een zielig boompje dat eruit zag alsof het regelrecht uit de etalage van de Bijenkorf was geplukt. Wat takjes groen, vastgebonden met plastic slingers, verzwaard met kunststof ballen en verpest met een zielig toverstokje in de top.

En toen viel het kwartje: de situatie bij de Hema, het gesprek met de kerstbomenverkoper, ik kon er mijn vinger niet op leggen, maar nu wist ik het: ik hield niet van kerstbomen en al helemaal niet van het versieren van kerstbomen. Dat is altijd zo geweest en dat gaat nooit meer veranderen. Vanmiddag dacht ik in een vlaag van verstandsverbijstering dat kerstgevoel nog terug te kunnen krijgen, maar het is er niet meer. Kerst is prima, ik kom er ieder jaar weer zonder kleerscheuren doorheen, maar ik ben gewoon geen kerstboomtype.

Ik heb snel alle versiersels uit de boom gehaald en alleen de lampjes laten zitten, dat kon nog net. Wat ik met de ballen en slingers moet weet ik niet. Bewaren voor volgend jaar heeft geen zin, weggooien vind ik zonde en weggeven kan ook niet: iedereen die ik ken heeft of de boom al versierd of (zoals ik ook gewoon had moeten doen) een paar stoere kersttakken met rode besjes gekocht. Er is maar een oplossing: ze gaan in de aanbieding.
Wie wil?